1 juni 2026 De hele wereld kende mijn verhaal. In grote lijnen kwam het erop neer dat ik als twaalfjarige voor het eerst achter een gokkast zat. Deze kast werd een speelhal en vandaar was de route naar het casino niet lang.
Heel veel jaren later vond ik mezelf terug en liet ik me voor mijn gokverslaving opnemen bij De Hoop in Dordrecht. In 2009 verliet ik de kliniek en mocht ik de wereld weer in. Ongeveer vijftien jaar lang lukte het me daarna om clean te leven.
De laatste jaren heb ik een zware terugval gehad. Daar ben ik een maand geleden mee naar buiten gekomen. De wereld van diverse mensen is hierdoor behoorlijk ingestort en de afgelopen weken is me steeds duidelijker geworden wat ik aangericht heb. Ik heb spijt en zou willen dat alles anders gelopen was. Ik realiseer me ook dat ik het niet terug kan draaien, maar ik wil wel onder ogen zien wat er gebeurd is.
Mijn financiën heb ik uit handen gegeven. Ik sta op diverse wachtlijsten voor hulp. Andere instanties en mensen helpen me om te kijken waar ik herstel kan en moet bewerkstelligen.
Ik snap dat mijn woorden momenteel niet veel waard zijn, tegelijk heb ik woorden nodig om te blijven ademen. Naast de gevolgen voor anderen is mijn eigen wereld ook ingestort. De weg omhoog voelt ver weg maar ergens zoek ik een begaanbaar pad. Voor mij helpen woorden daarbij. Dit bericht is daar een voorbeeld van.
Daarnaast, maar dat gaat niet alleen over mij en daarom houd ik dat kort, weten de meesten van jullie dat mijn vrouw al langere tijd ernstig ziek is. Inmiddels ligt zij in het hospice en proberen we samen met onze kinderen vorm en inhoud te geven aan deze laatste dagen waarin we als gezin nog compleet zijn.
