De winter is af

De winter is af.
Niet met een besluit
maar zoals sneeuw verdwijnt
zonder dat iemand het merkt.

Eerst het water
langs de rand van het pad.
Dan de lucht
die zachter ademt.

De bomen staan nog kaal
maar onder hun bast
werkt iets dat geduld heeft.

Knoppen,
kleine verzegelde brieven
aan het licht.

Een merel zet een zin in
en breekt hem weer af,
ook hij nog moet wennen
aan de ruimte in de ochtend.

Ik loop langs het veld
waar de grond donker ligt
als een bladzijde
die opnieuw begint.

De winter is af,
zeg ik tegen niemand.

En toch blijft er iets hangen
in de stilte tussen de takken,

alsof de kou
nog één keer
achterom kijkt.

Bijna af

We zeggen het steeds vaker.
Bijna af.

Alsof het een klusje is
waar nog een laatste schroef in moet.
Alsof er nog even geschuurd wordt
aan de rand van de dag.

De dokter praat in grafieken
en percentages
maar tussen zijn woorden door
staat het wachten.
Een stoel.
Een gang die nergens heen lijkt te gaan.

Soms denk ik
dat het leven zelf
ook zo’n wachtkamer is.

We zitten er samen.
Jij met je sjaal
die eigenlijk niet meer nodig is;
deze winter gaat niet over.

We lachen nog.
Om kleine dingen.
Een vogel op de vensterbank.
Een verpleegkundige
die per ongeluk ‘goedemorgen’ zegt
terwijl het al middag is.

Maar onder alles
ligt iets hards.
Zoals een steen
onder nat gras.

Bijna af, zeg ik dan.

Niet omdat ik het geloof.
Maar omdat woorden
soms een hand zijn
waar je je even aan vasthoudt
voordat je loslaat.

Helemaal af

 

Die ik het meest van allen ooit beminde
was niet de rode, zwarte of de blonde,
niet zij die zich naar mijn verlangen schikte,
niet lang of kort, niet rank en niet de ronde.

Al ging mijn hart soms uit naar warm en zacht,
naar eenzaamheid die troostend kon verblinden,
als jager bracht ik telkens weer mijn jacht
van kermis koud en arm naar huis, ontbonden.

Mijn grootste liefde, stom en dwaas genoeg,
is nooit gezegd, niet hardop uitgesproken.
Geen antwoord kwam, omdat ik haar niet vroeg:
zij is al lang in stilte weggekropen.

Hoeveel armen ik ook voelde branden,
benen die mij rond en vurig vingen,
handen door mijn dunner wordend haar,
ogen die aan mijn lippen hangen bleven.

Gezichten die op mijn schouders huilden,
buiken waar mijn hand rust vond en bleef,
al was ik het die telkens weer verruilde 
ze had gelijk in alles wat ze zei.

Maar nee, die ik tot in mijn wortels min,
is dood, gekist, onder zand gestopt.
Nu snap ik eindelijk de keus, de zin:
ik ga nu weg, en vreemd genoeg, het klopt.

Kerstmist

Ik loop waar de mist

de bomen voorzichtig uitgumt,
alsof ze zich schamen
voor hun eigen hoogte.

Het pad is een vraag
zonder vraagteken,
bedekt met natte bladeren
die knisperen als oude brieven
die niemand meer leest.

Een hek blijft halfopen staan,
alsof het mij nog iets wil zeggen
maar het woord vergeten is.
Hier mag je door,
hier moet je terug 
het verschil doet er vandaag niet toe.

Mijn adem hangt even stil
tussen stammen en stilte.
Elke stap klinkt te hard
in een wereld die fluistert
dat blijven ook een vorm
van vertrekken is.

De mist weet alles,
maar vertelt niets.
Ik loop,
het is genoeg.

Pinksterfeest

Waar ik met allen ben

lief en liefdes bij elkaar,
troost mij het feest van Pinksteren.

Waar ik in vuur en vlam
te overtuigd van daken schreeuw,
troost mij het feest van Pinksteren.

Waar ik gedreven

het hele huis vervul,
troost mij het feest van Pinksteren.

Waar ik onverstaanbaar
voor veel mensen spreek,
troost mij het feest van Pinksteren.

Al die andere dagen
waar ik niet aanwezig ben,
vuur gedoofd en licht verstoken,
windstil verstomd mij niets beroerd,
geen troost in taal mij kan bereiken.

Daar hoort mijn oor het zoet gefluister
in het suizen van een zachte stilte,
woorden van eeuwige liefde spreken,
ik als brandend braambos niet verteer.

 

Biddag

Mijn God ik wil u bidden
voor gewas en arbeid.

Ik bid dat uw gewasbescherming
wat minder giftig is dan de mijne.

Ik bid dat uw afstand tot de arbeidsmarkt
wat genadiger is dan hoe ik die beleef.

Tegelijk bid ik voor de wereld om mij heen;
Jood en Palestijn weer even vriendjes zijn.

Ook bid ik voor Rus en Oekraien;
een wapenstilstand heel misschien?

En wanneer komt die kogel door de kerk
waardoor ik weer zicht krijg op het buitenwerk?

Ook bid ik u voor bestuur van stad en land
in 't komend jaar wat minder mensen aan de kant?

Als laatste bid ik voor mijzelf en mensen om mij heen
dat zelfs als netflix en de kabel ons begeven,
schenk ons gemoedsrust, doe ons leven.

Witte jas

  

Waar nu de winter weert,
de kale boombast huilt,
weg waar niemand schuilt,
wat was, wil niet verteerd.

Wit licht bescheen de rug

maakte kleur nog lichter.

Voordeel van de dichter;

in ogenblik, jaren terug.

Moederziel

Mama | 13 sept 2017

Elke vrijdagavond tegen een uur of acht
kom ik langs de bosrand waar zij rust
onder zerk
door t laatste zonlicht word gekust.
Ik groet de heg en ga naar levende die wacht.

Heel soms beroert mijn voet de grind
drentel ik al slenterend de paden af
lees de teksten op ieder graf
tot ik bij moeder word het kind.

Ik kniel op marmer hef mijn hand aan 't steen
we praten wat en luisteren nog meer
alleen maar zegen, verdwenen is het zeer

best gelukkig met moederziel alleen.

Vrijdagavond

Vrijdagavond

Honderd kilometer heen

en honderd kilometer terug.

Negenennegentigduizend en 
negenhonderd en negenennegentig 
meters op weg er naar toe,
ze gaan vanzelf.

De laatste meter
duurt het langst.

Zoals de eerste meter
bij vertrek.

Duizenden die volgen, 
doen geen zeer.

Per slot van rekening
is het maar twee keer
één meter die raakt,
en zelfs dat 
merkt hij nu
niet meer.

Feest

 

Feest

Heilig Avondmaal vanochtend;
contradictie, niet alleen de woorden.
Ook de inhoud; liefdesmaaltijd,
in een wereld vol van pijn,
verwijt en oordeel.

Niet waarom, maar daarom.

Rustpunt, ankerplaats, oplaadstation.

Niet waardig (onbegonnen werk),

heilig in Hem, die mij het beste kent.

Verloren dochters en zonen komen 

heerlijk egoïstisch naar huis.

Precies als in het verhaal.

Niet vromer, niet netter.

Maar omdat het leven,

bij Vader voller
en vrijer is.

Ook als nooit kwijtgeraakte
zonen en dochters, deuren dichten.

En jij het feest in eentje viert;
Vader is niet weg, hooguit bezig
om de slingers op te hangen,
de rode loper uit te rollen.

Wat verloren is,
komt thuis.

Onbereikbaar

Waarom groeit een boom niet tot de hemel

en raakt de top der golven duinen niet?

Waarom hangen appels meestal net te hoog

en vliegt een vogel op voordat je veren voelt?

Waarom raakt de regenboog alleen de einder

en nooit waar jij je voetstap woelt?

Als bomen tot in hemel groeien

zie ik geen wolkenluchten meer.

De zee tot aan het duin zou vloeien

geen strand om nog te stoeien.

Regenboog die in jouw schaduw staat

is niet te zien en komt altijd laat.

De mooiste liefde heb ik gevonden

waar moeder bukt of tilt het kind.

De grootste gift is niet wat kust

maar afstand die wordt overwonnen.

Koning , keizer, admiraal

Die dag, zo'n anderhalf jaar geleden, vergeet ik nooit weer. Ik stapte het huis binnen, althans dat probeerde ik. De deur ging moeilijk open maar na wat harder duwen, lukte het me. Aan de andere kant hoorde ik een zacht schuivend geluid alsof ik een niet al te groot beest op kousenvoeten, van zijn plek verschoof.
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag. De hele gang was volgepakt met wc-papier. Ik keek mijn ogen uit bij het ontwaren van torenhoge stapels met pakken van zes, twaalf of zelfs zesendertig rollen. 
Nadat ik mij een weg gebaand had door deze papieren versperring van mijn normale doorloop, kwam ik in de keuken terecht. Ook daar, tegenover het gasfornuis, alleen maar toiletpapier. Mijn weg voortgezet naar de woonkamer; hetzelfde verhaal. Waar ik ook kwam, alles was volgestouwd met enkel-, dubbel- of zelfs driedubbellaags papier. 
Onderweg naar boven trof ik op de overloop 'grof geschuurd' en 'extra-zacht' gebroederlijk naast elkaar aan.
Helemaal boven trof ik twee huisgenoten aan. Badend in het zweet maar met een uiterst tevreden uitstraling legden ze de laatste hand aan een extra muur van papieren rollen.
Voordat ik ook maar iets kon zeggen, kreeg ik te horen: 'Zo we hebben het gered, wij hebben voorlopig geen last.'

Dit werd gevolgd door een triomfantelijk: 'Ja en zo te zien was dit het laatste'

Herfstheimer

De dag dat verdriet

niet oplaait of uitsterft, 

maar gewoon ertussen ligt. 

Komt mijn verlangen naar herfst,

waar witte avondmist nevelig neerdaalt.

Boomtoppen die verdwaalt de hemel insteken.

De eerste gaten vallen, herinneringen vagen weg.

Leven sluipt naar binnen want buiten kouder.

Bladeren vallen maar niet ver van boom,

vruchten verdwijnen als voedsel

voor komend leven rondom

blijft wortel en tak

voor altijd

nu.

Vrijslinger

Vrijslinger

Tussen Grafhorst en Gouda

pauzeer ik op Oranjehof.
Bewoners schuifelen 

of rollen in rustig tempo.

Koffie met gekookte melk

in kamer waar kabaal

en ander werelds rumoer

buiten muren blijft.

Mij treft de hangklok
die niet meer opgewonden

zijn slinger heeft gestopt

en roerloos voor zich staart.

Eindelijk heb je tijd
al sta je helemaal stil.
Twee keer daags
is het kwart voor tien

Men noemt je oud

maar prefereert antiek.

Kostbaar maken 

mij jouw jaren. 

Veluwe

Ik zet mijn hakken in het zand

zo kom ik met elke stap

dichterbij de verre

bomenrand.

Daar gooi ik het bijltje erbij neer 

zodat jij ooit je schaduw vindt

waar ik nu als gelukkig kind

de spaanders laat intact.

Stil hang ik harp aan wilg, 

zangloos kniel ik aan de stam

hoor de wind door snaren spelen

als hemel die mijn hart doet helen.

Eldrik

Land van Eldrik

Vandaag vertoef ik in het oosten

niet het verre of waar wijzen waren

of misschien ook wel die laatste.

Ik lustig mij in land van weelde

grassig hooi dat in de wier

al stal en koelucht heeft.

Zittend aan de rand van Olde Iessel

met landman die zijn trekker

staakt voor ons gesprek.

Hij taalt naar vroeger, verhalend

over jan en alleman en vrouw

die harkend hielp met hooien.

Nu zit hij in zijn eentje

met maai en baalmachines

al herriemakend wat te klooien.

Weeszondag

Weeszondag

Mijn Jezus naar bewolkte hemel

dus uitzwaaien lukt niet echt.

Hij weg van mooie berg

waar ik alleen 

van afdaal.

Mijn Jezus verdwijnt zwevend omhoog,

ik struikel terug in stom gedoe.

Mijn Jezus laat mij

wees vandaag.

Ik kan nu niets

met later.

Of heeft de hemel open ramen

ik even binnenkijken kan?

Ik hoef geen dans of wijn,

maar snak naar kans op 

samenzijn.

Zijn stem die mij vertelt

wanneer het lastig wordt,

ik onderlig, het niet meer weet,

mijn woorden zijn verstomd.

Hij rechtop staat en linea recta

terug naar beneden komt.

Dag moeder

Zou vandaag de hemel ongestoord

opener zijn dan normaal zogenaamd?

Niet alleen die grote Petruspoort

maar openen al wat kiert en raamt.

Zou vandaag de hemel niet alleen

een eindstation of aankomsthal

kunnen zijn voor iedereen

die houdt van feest en bal?

Zou vandaag de hemel luisteren?

Moedershoofd hoort uit hemelraam

nu luidkeels wat ik nooit kon fluisteren

Mama ik hou van jou en noem je naam.

Zie ik vandaag de hemel zwaaien

de handen van die mij droeg

een kus of uit de verte aaien

Mama dag! Het was en is genoeg.

Heer ik bid u

Voor de hondervijftig

man en vrouw,

die links en rechts

en alles wat er tussen zit

vertegenwoordigen.

Heer schenk hen

Salomo's wijsheid,

de kracht van Simson,

het geduld van Jozef,

en het lef van Daniël.

Heer vervul ze

met geloof in het goede

de hoop op het betere

en overlaad ze 

met liefde.

Laat plannen falen,

ideeën sneuvelen

maar doof nimmer 

het vuur van verlangen

dat het mensdom mooier maakt.

Oplopende temperatuur

Mij wonderde een paardenbloem

met haren in de knot

net zolang tot mist 

de nacht verdreef.

Pas toen de zon zich

ver boven horizon verhief.

Mijn ontbijt met duifgekoer,

einder aan mijn zicht onttrokken

door Kruidvat's middelen in gelid.

Konijnen rollend in het gras

met mus- en mees gewemel

geritsel in het struikgewas.

Zoals nu mijn paardenbloem

door zon en warmt de haren los

Verdwijnt mijn koortsig nachtgewoel

maakt plaats voor kerkgang in het bos.