Mama | 13 sept 2017 Elke vrijdagavond tegen een uur of acht kom ik langs de bosrand waar zij rust onder zerk door t laatste zonlicht word gekust. Ik groet de heg en ga naar levende die wacht. Heel soms beroert mijn voet de grind drentel ik al slenterend de paden af lees de teksten op ieder graf tot ik bij moeder word het kind. Ik kniel op marmer hef mijn hand aan 't steen we praten wat en luisteren nog meer alleen maar zegen, verdwenen is het zeer best gelukkig met moederziel alleen.