'Ik heb eigenlijk nog een vraag, durfde hem na de voorstelling niet te stellen', dat laatste klonk als een verontschuldiging. Hij was een jaar of twintig, een open gezicht met een zwarte kuif erboven en gekleed in een modieuze halflange jas daaronder een strakke bloes en een zwarte spijkerbroek. Hij zag eruit alsof hij precies wist wat er op dit moment te koop was. Alleen zijn ogen stonden anders. Die keken mij aan met een blik alsof ze zeggen wilden: 'Toe maar, zeg maar dat het nu niet uitkomt, dan ben ik weg.' Natuurlijk zei ik dat niet. We hadden twee keer onze voorstelling gespeeld en waren wat aan het uitblazen in de grote gemeenschappelijke ruimte. We zaten aan het uiteinde van een lange tafel, mijn tegenspeelster, onze technicus en ik. Bij de voorstelling van vanavond zaten er ruim driehonderd jongeren in de zaal. Die meer dan een uur ademloos gekeken en geluisterd hadden. Daarna met hun vragen kwamen. Iemand die vroeg: 'Wat moet ik met een best...