De wind jaagt over het strand. Achter de duinenrij ligt mijn bivak. Mijn laarzen zakken weg, mijn sokken houden me warm. Een zeehondje wil naar zee. Een loslopende landhond verspert hem de weg. Zijn baas trekt, een vrouw helpt, glijdt uit en belandt in het water. Ik sta stil. Moet ik helpen? Ik zet een stap hun kant op, maar blijf staan. Straks maak ik het erger. Of wil ik gewoon niet nat worden? Ze krabbelen overeind. Ik loop door naar de duinen. Achterom kijkend zie ik de zeehond wegzwemmen. De hond blaft. Het stel loopt zwijgend verder.
Als kind werd me regelmatig gevraagd wat ik later wilde worden. Ik heb daar allerlei antwoorden op gegeven. Ik vermoed niet dat boodschappenbezorger ertussen zat. Inmiddels ben ik in de vijftig en is de vraag opnieuw actueel. Ik lees vacatureteksten, schrijf motivatiebrieven en probeer mezelf zo goed mogelijk te presenteren. Dat laatste voelt als een merkwaardige bezigheid. Zeker wanneer je jezelf de afgelopen maanden juist wat beter hebt leren kennen. Twintig jaar stond ik voor de klas. Daarna volgden andere bezigheden. Schrijven, ondernemen, organiseren, leidinggeven. Ervaring genoeg, zou je zeggen. Maar ervaring blijkt niet altijd in een hokje te passen. En sollicitatieformulieren houden nogal van hokjes. Wanneer iemand me tegenwoordig vraagt wat ik doe, zeg ik dat ik schrijver ben. Daarna vertel ik dat ik boodschappen bezorg. Een paar maanden geleden zou ik het waarschijnlijk andersom hebben gedaan. Ik schreef boeken, verhalen en ontelbare blogs. Toch heeft het even geduurd voordat...