Afgelopen zomer stapte ik, een week na de zwaarste begrafenis van mijn leven, een wereld binnen waarvan ik het bestaan kende, maar verder weinig van wist. Picnic. Een bedrijf dat boodschappen bezorgt. Kleine autootjes, jonge mensen en een app. Veel ingewikkelder kon het niet zijn, dacht ik. Inmiddels weet ik beter. Om te beginnen haalde ik met mijn binnenkomst de gemiddelde leeftijd flink omhoog. Ik kwam terecht tussen collega's die voor een groot deel mijn kinderen hadden kunnen zijn. Gaandeweg ontdekte ik dat Picnic veel meer is dan een verzameling boodschappenbezorgers. Achter die aandoenlijke wagentjes blijkt een hele wereld schuil te gaan. Alles is geregeld, uitgedacht en vastgelegd. Zelfs de manier waarop ik een krat uit mijn wagentje til, blijkt onderwerp van instructie te kunnen zijn. Het meest verbaast me de discipline. Er zijn regels. Je krijgt uitleg, instructies en feedback. Dingen moeten op een bepaalde manier en als je het anders doet, krijg je dat te horen. Mensen wo...
De wind jaagt over het strand. Achter de duinenrij ligt mijn bivak. Mijn laarzen zakken weg, mijn sokken houden me warm. Een zeehondje wil naar zee. Een loslopende landhond verspert hem de weg. Zijn baas trekt, een vrouw helpt, glijdt uit en belandt in het water. Ik sta stil. Moet ik helpen? Ik zet een stap hun kant op, maar blijf staan. Straks maak ik het erger. Of wil ik gewoon niet nat worden? Ze krabbelen overeind. Ik loop door naar de duinen. Achterom kijkend zie ik de zeehond wegzwemmen. De hond blaft. Het stel loopt zwijgend verder.