Als kind werd me regelmatig gevraagd wat ik later wilde worden. Ik heb daar allerlei antwoorden op gegeven. Ik vermoed niet dat boodschappenbezorger ertussen zat. Inmiddels ben ik in de vijftig en is de vraag opnieuw actueel. Ik lees vacatureteksten, schrijf motivatiebrieven en probeer mezelf zo goed mogelijk te presenteren. Dat laatste voelt als een merkwaardige bezigheid. Zeker wanneer je jezelf de afgelopen maanden juist wat beter hebt leren kennen. Twintig jaar stond ik voor de klas. Daarna volgden andere bezigheden. Schrijven, ondernemen, organiseren, leidinggeven. Ervaring genoeg, zou je zeggen. Maar ervaring blijkt niet altijd in een hokje te passen. En sollicitatieformulieren houden nogal van hokjes. Wanneer iemand me tegenwoordig vraagt wat ik doe, zeg ik dat ik schrijver ben. Daarna vertel ik dat ik boodschappen bezorg. Een paar maanden geleden zou ik het waarschijnlijk andersom hebben gedaan. Ik schreef boeken, verhalen en ontelbare blogs. Toch heeft het even geduurd voordat...
Er is een lied waarin magnolia's groeien en alles, ondanks alles, verdergaat. In de wachtkamer stond er een van plastic. Voor altijd in bloei, zonder ooit te leven. Ik had die middag liever overgeslagen. Buiten was het november, binnen bleef het voorjaar hardnekkig overeind. Toen ik vertrok stond ze er nog. Ik was iets verder.