Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Later als ik groot ben

Als kind werd me regelmatig gevraagd wat ik later wilde worden. Ik heb daar allerlei antwoorden op gegeven. Ik vermoed niet dat boodschappenbezorger ertussen zat. Inmiddels ben ik in de vijftig en is de vraag opnieuw actueel. Ik lees vacatureteksten, schrijf motivatiebrieven en probeer mezelf zo goed mogelijk te presenteren. Dat laatste voelt als een merkwaardige bezigheid. Zeker wanneer je jezelf de afgelopen maanden juist wat beter hebt leren kennen. Twintig jaar stond ik voor de klas. Daarna volgden andere bezigheden. Schrijven, ondernemen, organiseren, leidinggeven. Ervaring genoeg, zou je zeggen. Maar ervaring blijkt niet altijd in een hokje te passen. En sollicitatieformulieren houden nogal van hokjes. Wanneer iemand me tegenwoordig vraagt wat ik doe, zeg ik dat ik schrijver ben. Daarna vertel ik dat ik boodschappen bezorg. Een paar maanden geleden zou ik het waarschijnlijk andersom hebben gedaan. Ik schreef boeken, verhalen en ontelbare blogs. Toch heeft het even geduurd voordat...
Recente posts

Waar magnolia's groeien

Er is een lied waarin magnolia's groeien en alles, ondanks alles, verdergaat. In de wachtkamer stond er een van plastic. Voor altijd in bloei, zonder ooit te leven. Ik had die middag liever overgeslagen. Buiten was het november, binnen bleef het voorjaar hardnekkig overeind. Toen ik vertrok stond ze er nog. Ik was iets verder.

Morgen is het zondag

H et is zaterdag. Tussen twee Picnic-shifts heb ik pauze. Ik open de kerkapp. De orde van dienst voor morgen. Ik las hem donderdag al, maar nu komt de vraag dichterbij. Ga ik morgen? Elf jaar was ik diaken. Ik kende de mensen, de gebruiken en mijn plek. Ik hoorde erbij. Nu vraag ik me af waar ik zou gaan zitten. Achterin, zodat ik ongemerkt weer kan vertrekken? Of gewoon op mijn oude plek? Wie kom ik tegen? Wie maak ik met mijn aanwezigheid ongemakkelijk? En wat als iemand me juist hartelijk begroet? Weet ik daar wel raad mee? In 2018 maakte ik theater over mijn gokverslaving. Die lag toen ruim tien jaar achter me. Ik vertelde over schuld, schaamte en beschadigd vertrouwen. Mensen vonden het indrukwekkend. Vaak kreeg ik applaus.  Nu is er opnieuw een verhaal. Alleen zijn de gevolgen nog vers en wonen de gedupeerden niet ergens ver weg. Ze maken deel uit van mijn wereld. Schuld op afstand kan ontroeren. Schuld van dichtbij maakt ongemakkelijk.  Elf jaar lang sprak ik over barmh...

Geld tellen

Terwijl ik een paar boeken op de post doe, valt mijn oog op de winkel iets voorbij de brievenbus. Ik kom er weinig sinds ik meer op de kleintjes let dan ik lange tijd gewend ben. Nu voelde ik in de zak van mijn leren jas een handvol munten zitten. Fooien die ik de afgelopen tijd met boodschappen bezorgen ontving. Ik verwacht iemand op de koffie en besluit iets lekkers te kopen. Zo gezegd zo gedaan. En tja, eenmaal in de winkel valt mijn oog op een aanbieding van iets anders dat ik nodig heb. Even later sta ik bij de kassa.  De aardige jongeman achter de kassa scant wat ik heb en zegt: 'Dat wordt dan acht euro veertig alstublieft.'  Ik heb mijn hand al in mijn jaszak terwijl ik me tegelijk realiseer dat ik om mij heen kijk. Ergens voelt het toch een beetje raar om met een handjevol kleingeld te betalen. Zeker een bekende moet niet denken dat ik mijn toevlucht moet nemen tot muntgeld.  Als ik een handvol aan de jongeman overhandig, kijk ik hem aan en vraag of ik er al ben....

Zullen we zwijgen

Sinds 1 mei lag de verkoop van mijn boeken stil. Er waren andere zaken die mijn aandacht vroegen. En eerlijk gezegd was het verkopen van boeken wel het laatste waar ik mee bezig was. Inmiddels heb ik besloten de verkoop weer op te pakken. Er liggen hier nog heel wat exemplaren van Zullen we zwijgen. Een boek dat ik schreef om gelezen te worden. Daar is niets aan veranderd. Ook Parre is nog verkrijgbaar.  Ik verkoop en verstuur de boeken zelf. De prijzen zijn inclusief verzendkosten. Zullen we zwijgen kost achttien euro en Parre heb je voor tien euro in je brievenbus. Wie een boek wil bestellen, kan me een persoonlijk bericht sturen.  Meer hoeft er eigenlijk niet over gezegd te worden. De boeken mogen hun eigen verhaal vertellen.

Te boeken

Ik ben als auteur toegelaten tot De Schrijverscentrale. Dat betekent dat scholen, bibliotheken, verenigingen, kerken en organisaties mij kunnen uitnodigen voor een lezing, interview, workshop of gewoon een goed gesprek. Ik schrijf boeken, verhalen, gedichten en blogs. Over mensen vooral. Over wat hen beweegt, wat hen overkomt en hoe ze soms behoorlijk verdwalen. En over de kunst om vervolgens toch weer een weg te vinden. Niet altijd de kortste. In mijn boeken en verhalen komen thema's voorbij als verslaving, schaamte, verlies, geloof, veerkracht en opnieuw beginnen. Grote woorden, waarachter meestal heel gewone mensen schuilgaan. En die verhalen zijn niet alleen interessant voor mensen die zelf met tegenslag te maken hebben. In iedere organisatie, hoe succesvol of mooi ook, werken mensen die verlies kennen, verkeerde keuzes hebben gemaakt of de gevolgen daarvan ondervinden. Mensen die overeind proberen te blijven, opnieuw beginnen of ontdekken dat een overwinning er soms heel ander...

Novembergeluid

Een halfjaar bleef ik weg. Ik leerde mensen te ontwijken, straten te omzeilen en blikken te lezen. Oordelen kwamen vanzelf. Sommige liet ik liggen, andere droeg ik mee. Ongewild en ongedacht ontmoette ik mildheid. Die was het moeilijkst te hanteren. Ondertussen draait de wereld door. Er wordt getrouwd, gedanst, gelachen. Zelfs dicht bij mij gaan de feestjes door. Terecht natuurlijk. Niemand hoeft op mijn terugkeer te wachten. Vandaag neem ik een andere afslag. Niet om te ontlopen, maar om er heen te gaan. Ergens klinkt ook mijn muziek. Klaagtonen mogen best. Die passen me altijd beter dan gejubel.