arjan van essen

Terwijl ik een paar boeken op de post doe, valt mijn oog op de winkel iets voorbij de brievenbus. Ik kom er weinig sinds ik meer op de kleintjes let dan ik lange tijd gewend ben. Nu voelde ik in de zak van mijn leren jas een handvol munten zitten. Fooien die ik de afgelopen tijd met boodschappen bezorgen ontving. Ik verwacht iemand op de koffie en besluit iets lekkers te kopen. Zo gezegd zo gedaan. En tja, eenmaal in de winkel valt mijn oog op een aanbieding van iets anders dat ik nodig heb. Even later sta ik bij de kassa.  De aardige jongeman achter de kassa scant wat ik heb en zegt: 'Dat wordt dan acht euro veertig alstublieft.'  Ik heb mijn hand al in mijn jaszak terwijl ik me tegelijk realiseer dat ik om mij heen kijk. Ergens voelt het toch een beetje raar om met een handjevol kleingeld te betalen. Zeker een bekende moet niet denken dat ik mijn toevlucht moet nemen tot muntgeld.  Als ik een handvol aan de jongeman overhandig, kijk ik hem aan en vraag of ik er al ben....

Sinds 1 mei lag de verkoop van mijn boeken stil. Er waren andere zaken die mijn aandacht vroegen. En eerlijk gezegd was het verkopen van boeken wel het laatste waar ik mee bezig was. Inmiddels heb ik besloten de verkoop weer op te pakken. Er liggen hier nog heel wat exemplaren van Zullen we zwijgen. Een boek dat ik schreef om gelezen te worden. Daar is niets aan veranderd. Ook Parre is nog verkrijgbaar.  Ik verkoop en verstuur de boeken zelf. De prijzen zijn inclusief verzendkosten. Zullen we zwijgen kost achttien euro en Parre heb je voor tien euro in je brievenbus. Wie een boek wil bestellen, kan me een persoonlijk bericht sturen.  Meer hoeft er eigenlijk niet over gezegd te worden. De boeken mogen hun eigen verhaal vertellen.

Ik ben als auteur toegelaten tot De Schrijverscentrale. Dat betekent dat scholen, bibliotheken, verenigingen, kerken en organisaties mij kunnen uitnodigen voor een lezing, interview, workshop of gewoon een goed gesprek. Ik schrijf boeken, verhalen, gedichten en blogs. Over mensen vooral. Over wat hen beweegt, wat hen overkomt en hoe ze soms behoorlijk verdwalen. En over de kunst om vervolgens toch weer een weg te vinden. Niet altijd de kortste. In mijn boeken en verhalen komen thema's voorbij als verslaving, schaamte, verlies, geloof, veerkracht en opnieuw beginnen. Grote woorden, waarachter meestal heel gewone mensen schuilgaan. En die verhalen zijn niet alleen interessant voor mensen die zelf met tegenslag te maken hebben. In iedere organisatie, hoe succesvol of mooi ook, werken mensen die verlies kennen, verkeerde keuzes hebben gemaakt of de gevolgen daarvan ondervinden. Mensen die overeind proberen te blijven, opnieuw beginnen of ontdekken dat een overwinning er soms heel ander...

Een halfjaar bleef ik weg. Ik leerde mensen te ontwijken, straten te omzeilen en blikken te lezen. Oordelen kwamen vanzelf. Sommige liet ik liggen, andere droeg ik mee. Ongewild en ongedacht ontmoette ik mildheid. Die was het moeilijkst te hanteren. Ondertussen draait de wereld door. Er wordt getrouwd, gedanst, gelachen. Zelfs dicht bij mij gaan de feestjes door. Terecht natuurlijk. Niemand hoeft op mijn terugkeer te wachten. Vandaag neem ik een andere afslag. Niet om te ontlopen, maar om er heen te gaan. Ergens klinkt ook mijn muziek. Klaagtonen mogen best. Die passen me altijd beter dan gejubel.

Soms begint een vroege Picnic-shift met een klein gelukje. Mijn EPV, de 1217, stond vanmorgen zo keurig geparkeerd dat ik hem vanaf de kapstok al kon zien. Normaal loop ik eerst een halve wagenparkinventarisatie af. Nu was het liefde op het eerste gezicht. Door het glas. Onderweg bleek niet iedereen zo goed voorbereid. Wegopbrekingen, afgesloten straten en omleidingen. Gelukkig trof ik een vriendelijke Oekraïense verkeersregelaar die mij toch doorliet. Een lieve klant gaf me een kartonnen bekertje koffie mee. Op de terugweg ontdekte ik in een weiland een bord met mijn naam erop. Erboven wapperde de Nederlandse vlag die ook nog eens ondersteboven hing. Wat verderop stond de politie. Of ik de ventweg ook wist te vinden. Ze hebben me daar heel fijn bij geholpen. Mijn accu naderde inmiddels een niveau waarop je liever niet meer naar het dashboard kijkt. Maar ik redde het. Alle boodschappen bezorgd, alle klanten tevreden en keurig op tijd terug op de hub.

Een paar dagen nadat we mijn vrouw begroeven, schreef ik een verhaal. Over een man die met zijn overleden vrouw op reis gaat. Naar Duitsland. Haar urn staat op de passagiersstoel, keurig vastgezet met de autogordel. Voor de zekerheid heeft hij er ook nog een vest van haar omheen gelegd. Het is niet wat er werkelijk gebeurde. Herma ligt begraven, niet ergens in een urn naast mij in de auto. Toch is het verhaal voor een belangrijk deel waar. De plaatsen bestaan. De wegen, de steden en de bijzondere geschiedenissen die eraan verbonden zijn. Ook de herinneringen aan Duitsland zijn echt. Alleen de reis zelf heb ik verzonnen. En haar naam heb ik veranderd; in het verhaal is zij Hanna geworden. Misschien had ik daar, zo kort na haar begrafenis, behoefte aan. Om nog één keer samen op pad te gaan. Om haar ergens naartoe te brengen in plaats van voortdurend te moeten beseffen dat ze er niet meer was. Het verhaal kreeg de titel Thuiskomst. Een titel die pas aan het einde zijn betekenis krijgt. Of...