Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit november, 2017 tonen

Nevelig

Gisteren postte ik een gedichtje. Ging over liefde. En dan over de rafels en de randen. Dat het wel eens ingewikkeld is. Vervolgens vliegt mijn inbox vol met verontruste vragen. Of het wel goed met me gaat. Ze ergens iets gemist hebben. Echt superlief hoe omzichtig of juist rechtstreeks één en ander geformuleerd is.  Op het moment dat je een schrijfsel moet uitleggen, hol je vaak achter de feiten aan. Het is leuk om niet alles in te vullen en dit de lezer zelf te laten doen. Helemaal raak als er meer mogelijkheden zijn.  Laat ik beginnen te zeggen dat het goed met me gaat. Heel goed. Ik leef met hoofdletters. Bruis van energie. Naast dat november gewoon ook november is. Soms een beetje mistig. Deze week was gevuld met van alles over liefde. Mooie dingen en gebeurtenissen. Die zijn er altijd op het vlak van de liefde. Kwestie van kijken. En van zien. Liefde gebeurt. Liefde overkomt. Liefde is een beslissing. Dit laatste hoorde ik in een preek. Mooie gedachte meestal....

Vrijdagavond

Werkweek geweken, weekend wenkt. Rumoer verstilt, stof daalt neer. Kernwoord  van de week, was liefde Niet de alledaagse, ja die ook. Maar vooral de  ingewikkelde. Meer haken  dan ogen. Meer rafels dan randen. En ergens  wil ik geloven.

Nietsmaand

Van nietsmaand november, genieten  als van oude schoenen. Aftands met hier en daar de gaten, maar het loopt zo lekker.

Bezem en ik

De meeste middagen is rond drie uur mijn lokaal leeg. Met uitzondering van de donderdag; dan geef ik les tot vier uur. Het eerste wat ik daarna doe is een bezem pakken en een rondje door mijn lokaal maken. Op zich zou ik niet hoeven te vegen. We hebben een schoonmaakbedrijf. Ook zou het prima door leerlingen gedaan kunnen worden. Maar dat wil ik niet. Nadat er een stuk of tweehonderd leerlingen die dag gepasseerd zijn, is het erg fijn om met mijn bezem alleen te zijn. Samen nemen we de dag door. Ik loop, veeg, denk en mompel. Hij luistert en ondersteunt. Plussen en minnen strepen we tegen elkaar weg. We bepalen de dagkoers. Er zijn dagen met winst.

Rennen in de regen

Rennen in de regen. Tranen van een  natte  novemberdag. Meerkoet schiet  onder 't plankier. Twee eendjes;  woerd en wijfje,  liggen stil. Boom en blad,  glinstert nat. Wind en water  waarachter  ik schuil. Zolang ik ren,  blijf ik  alles  voor.

Geluksvogel

Dit jaar is mijn mentorklas niet zo groot. Dertien leerlingen. Zeven jongens en zes meiden. De meesten rond de veertien jaar.  Sommigen  wat ouder; op de basisschool raken deze leerlingen wel eens een jaartje kwijt. Elke dag heb ik ze minimaal een uurtje. Soms zelfs drie. Tussendoor komen ze ook wel eens aanwaaien. Als er iets is, mooi of minder mooi, dan weten ze me te vinden. Het zijn stuk voor stuk persoonlijkheden. Ieder met zijn of haar eigenheid. Sommigen nog speels, anderen compleet hormonaal gestuurd en weer anderen al veel te vroeg kennisgemaakt met de harde kanten van het leven. Spelling en grammatica vinden ze lastig. Poëzie en proza ook. Tot je verhalen gaat vertellen. Dan luisteren ze.  En gaan zij vervolgens vertellen. Dan luister ik. Naast dat ik er van geniet, sta ik verbaasd over hun openheid en vertrouwen. We beleven samen mooie momenten.  Nee het zijn geen lieverdjes. Maken het echt wel eens bont hier en daar. Krijgen dan een veeg uit de pan....

Vlieg naar de maan

Uit mijn werk schiet ik mijn hardloopschoenen aan.  Intense dagen gehad. Nu mijn hoofd leegmaken. Loop door een prachtig gebied dat 't Weegje' heet. Water, weg en wilg brengt wat bedaren in mijn woelige, warrige hoofd. En al lopend vraag ik me af waar ze zijn gebleven. De  dromers, de idealisten. Diegenen die streven naar het ultiem  geluk. De zoekers van de graal. De vechters. 'De-niet-met-'het-gaat-wel'-genoegen-nemers'. In mijn familie zijn er de vorige eeuw opgepakt die samen met andere 'Veluwse Vrije Boeren' (jawel, dat was een actiegroep) de rijksweg blokkeerden. Om een bezoek van de koningin tegen te gaan. Het was niet tegen haar gericht maar wel tegen de overheid die een landbouwbelasting oplegde. Bijna komisch om op een oud filmpje de pantserwagens en politie tegenover de boeren te zien. Zelf ben ik ooit een tijdje actief geweest in een ander clubje. 'Sta-vast' heette dat. Een soort oud-strijders-legioen dat zich hard maakte voor beet...

Ik ga spuiten

Mijn eerste half jaar geef ik meer dan vijfhonderd leerlingen maatschappijleer. Ik leer veel en zij wat minder.  Eén voorval vergeet ik nooit. Nadat ik de klas eindelijk stil heb, staat er iemand op. Groot en op klompen. Hij loopt richting de deur. Ik sta perplex. Er breekt wat bij mij. Ik zeg, ijzig kalm maar bijna met moordneigingen: ’Wat ben jij van plan? Ben ik net begonnen, is iedereen eindelijk stil, en dan ga jij weg! Zeg op! Wat ga je doen?’ Hij toont de etui die hij in zijn hand heeft. ‘Ik ga spuiten’, klinkt het. Net voordat ik een sarcastische tirade begin over spuiten, slikken en snuiven, zie ik dat het een spuit is voor een diabeticus.

Gestikt onder de mantel der liefde