Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit oktober, 2026 tonen

Waar liefde woont

Er zijn plaatsen waar het woord liefde zo vaak klinkt dat je zou verwachten dat het er inmiddels in de muren is getrokken. Waar vergeving wordt bezongen en barmhartigheid bijna wekelijks op de agenda staat. Plaatsen waar mensen samenkomen omdat ze geloven dat niemand het alleen hoeft te doen. En toch kun je je juist daar soms behoorlijk eenzaam voelen. Misschien is dat wel het ingewikkelde van geloven. We spreken gemakkelijk over grote dingen, maar zodra ze dichtbij komen, blijken ze veel minder eenvoudig. Zeker wanneer er sprake is van schuld, beschadigd vertrouwen en teleurstelling. Dan schieten woorden tekort en weten mensen soms niet goed hoe ze zich moeten gedragen. Ik vermoed dat ik zelf niet anders zou zijn. Ik denk weleens aan de verloren zoon uit de gelijkenis. Die mag terugkomen, krijgt een mantel om zijn schouders en er wordt zelfs een feestmaal aangericht. Maar in het echte leven gaat dat allemaal wat minder vanzelfsprekend. Daar zijn ook mensen die verdriet hebben, boos zi...

Gedoe

Ik loop over een lange laan richting het bos. Aan weerszijden staan essen, hoge bomen waarvan het blad inmiddels behoorlijk is uitgedund. De herfst heeft er flink huisgehouden. Onder mijn schoenen kraakt het gevallen blad. Een aangenaam geluid, zolang je er niet over nadenkt. Verderop zie ik een paard met een ruiter. Het dier heeft er duidelijk geen zin in. Waarin precies niet, is me niet duidelijk, maar de ruiter en het paard verschillen nogal van mening over de te volgen route. Het paard bokt, gooit zijn hoofd achterover en steigert. De ruiter weet ternauwernood in het zadel te blijven. ‘Fucking bastard! Stop it! STOP IT!’ Het paard laat zich niet overtuigen. Het draait een halve slag, zet zijn voorbenen stevig neer en gooit zijn achterwerk omhoog. De ruiter scheldt opnieuw. In het Engels, wat de situatie een enigszins internationaal karakter geeft. Ik blijf staan. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik weinig behoefte heb om tussen een opstandig paard en een boze Engelsman terecht te...

Echtheid

Een doorrookte stem. Whisky, tabak, een beetje schor. Alsof de man die zingt al het nodige heeft meegemaakt en daar niet per se over wil praten. Maar uiteindelijk toch maar een lied heeft gemaakt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Love Me At My Lowest , van Nash Blackwood. Een lied met een tekst die weinig aan de verbeelding overlaat. Hou van me, ook wanneer ik op mijn slechtst ben. Wanneer ik niet meer voldoe aan het beeld dat je ooit van me had. Wanneer er weinig overblijft om trots op te zijn. Het is geen ingewikkelde poëzie. Eerder het tegenovergestelde. Heerlijk primair, zonder al te veel omwegen. Misschien juist daarom zo raak. En dan die stem. Rauw, donker, met iets van durf en kracht. Maar tegelijk ook een kwetsbaarheid die niet om medelijden vraagt. Het is een stem die past bij mijn smaak in aftershave. Tabak, hout en aarde. Het merkwaardige is dat Nash Blackwood een creatie van kunstmatige intelligentie is. Die doorrookte stem heeft nooit een sigaret aangeraakt. Er is geen ...

Blijf af

Twee dagen Parijs en dan maandagochtend weer mijn EPV in. De zon komt prachtig op boven de stad. Ik bezorg in flatgebouwen, loop over gaanderijen en door kelders waar de nieuwe dag voorlopig nog niet is doorgedrongen. Bij een voordeur tref ik een compleet huishouden in bedrijf. Een mevrouw staat met haar telefoon aan haar oor. Klantenservice, begrijp ik. Ergens is iets misgegaan en degene aan de andere kant krijgt dat uitgelegd. Ze probeert beleefd te blijven. ‘Ja, dat begrijp ik. Maar dat is dus precies wat ik bedoel.’ Ondertussen moeten drie kinderen naar school. Jassen aan, schooltassen om, schoudertassen mee. Er wordt iets gezocht wat blijkbaar vijf minuten geleden nog gewoon ergens lag. Ik sta met de boodschappen voor de deur. ‘Nee, daar blijven!’ Ik blijf staan. ‘Sorry hoor,’ zegt ze tegen mij. ‘Geeft niks,’ mompel ik terug, terwijl ik bedenk dat iedereen wel eens op maandagochtend kortaf is. ‘Nee, niet doen!’ Ik doe niets. Aan de telefoon legt ze opnieuw uit dat ze heus begrijp...

Bakje doen?

Ik zit in de Sint-Jan. Niet op zondag, maar op een vrijdagmorgen. Dat blijkt gemakkelijker. De kerk is dezelfde. Natuurlijk is die dezelfde. Ik ken deze ruimte zo goed dat ik nauwelijks hoef rond te kijken om te weten wat er achter me, voor me en naast me is.  De laatste tijd krijg ik berichtjes van mensen uit deze kerk. Of we eens een bakje zullen doen. Even bijpraten. Mensen die ik al jaren ken, aardige mensen met goede bedoelingen. T och denk ik meestal: liever niet. De koffie is het probleem niet. Ik drink genoeg koffie. Na de eerste mei is er veel gebeurd. Herma overleed. We namen afscheid en begroeven haar.  De weken daarvoor stonden vooral in het teken van zorgen en regelen. Het zorgen hield op, het regelen gaat nog altijd door. Ook als iemand er niet meer is. Tegelijk begon mijn eigen herstel. Gesprekken, hulpverlening, budgetbeheer, schuldeisers en instanties. Vooral die laatste kunnen me moedeloos maken. Ik kan lezen en schrijven, ken de weg een beetje en heb zelfs e...