Er zijn plaatsen waar het woord liefde zo vaak klinkt dat je zou verwachten dat het er inmiddels in de muren is getrokken. Waar vergeving wordt bezongen en barmhartigheid bijna wekelijks op de agenda staat. Plaatsen waar mensen samenkomen omdat ze geloven dat niemand het alleen hoeft te doen. En toch kun je je juist daar soms behoorlijk eenzaam voelen.
Misschien is dat wel het ingewikkelde van geloven. We spreken gemakkelijk over grote dingen, maar zodra ze dichtbij komen, blijken ze veel minder eenvoudig. Zeker wanneer er sprake is van schuld, beschadigd vertrouwen en teleurstelling. Dan schieten woorden tekort en weten mensen soms niet goed hoe ze zich moeten gedragen. Ik vermoed dat ik zelf niet anders zou zijn.
Ik denk weleens aan de verloren zoon uit de gelijkenis. Die mag terugkomen, krijgt een mantel om zijn schouders en er wordt zelfs een feestmaal aangericht. Maar in het echte leven gaat dat allemaal wat minder vanzelfsprekend. Daar zijn ook mensen die verdriet hebben, boos zijn of zich afvragen hoe het verder moet. En er is natuurlijk nog die oudste broer. Ook zijn verhaal verdient gehoor.
Ik weet inmiddels dat schuld niet verdwijnt doordat iemand over vergeving begint. Dat beschadigd vertrouwen zich niet laat herstellen met een Bijbeltekst. En dat een nieuw begin geen vrijbrief is om de gevolgen van je eigen handelen te ontlopen. Ik heb zelf genoeg aangericht om daar bescheiden over te zijn. Maar ik blijf geloven dat er ergens ruimte moet zijn om verder te kunnen. Ook wanneer niemand precies weet hoe.
De afgelopen tijd heb ik gemerkt dat die ruimte soms op onverwachte momenten ontstaat. In een ontmoeting, een vriendelijk woord, een vraag die niet uit beleefdheid wordt gesteld. Bij iemand die niet vraagt naar de laatste stand van zaken, geen oordeel klaar heeft en ook geen behoefte voelt om iets recht te zetten. Iemand die eenvoudig vraagt hoe het met je gaat. En vervolgens blijft staan om naar het antwoord te luisteren.
Er komt geen preek aan te pas. Geen gebed zelfs. Alleen een beetje menselijkheid. Misschien is dat wel wat me de laatste tijd het meest raakt. Niet de grote woorden, maar de kleine gebaren. Niet de overtuiging dat alles goedkomt, maar de bereidheid om elkaar ook op moeilijke momenten niet uit het oog te verliezen.
Ik blijf verlangen naar een gemeenschap waarin schuld benoemd mag worden, verdriet ruimte krijgt en mensen elkaar niet uitsluitend beoordelen op wat er is misgegaan. Waar niemand hoeft te doen alsof alles alweer goed is, maar waar ook niemand voorgoed wordt vastgezet in wat hij heeft gedaan.
Misschien begint het daar. Niet met een antwoord op alle vragen, maar met een deur die opengaat.
En iemand die blijft staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten