maandag 26 oktober 2026

Gedoe


 Ik loop over een lange laan richting het bos. Aan weerszijden staan essen, hoge bomen waarvan het blad inmiddels behoorlijk is uitgedund. De herfst heeft er flink huisgehouden. Onder mijn schoenen kraakt het gevallen blad. Een aangenaam geluid, zolang je er niet over nadenkt.
Verderop zie ik een paard met een ruiter. Het dier heeft er duidelijk geen zin in. Waarin precies niet, is me niet duidelijk, maar de ruiter en het paard verschillen nogal van mening over de te volgen route. Het paard bokt, gooit zijn hoofd achterover en steigert. De ruiter weet ternauwernood in het zadel te blijven.
‘Fucking bastard! Stop it! STOP IT!’
Het paard laat zich niet overtuigen. Het draait een halve slag, zet zijn voorbenen stevig neer en gooit zijn achterwerk omhoog. De ruiter scheldt opnieuw. In het Engels, wat de situatie een enigszins internationaal karakter geeft.
Ik blijf staan. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik weinig behoefte heb om tussen een opstandig paard en een boze Engelsman terecht te komen.
‘You stupid animal!’
Ik vermoed dat het paard geen Engels verstaat. Nederlands waarschijnlijk ook niet. Het bokt nog eens, alsof het de conversatie graag wil voortzetten.
Uiteindelijk krijgt de man zijn paard weer onder controle. Hij rijdt me voorbij, rood aangelopen en met een gezicht waarop weinig waardering voor de schoonheid van deze herfstdag valt af te lezen. Ik groet hem. Hij mompelt iets terug. Het paard kijkt me even aan. Ik meen met een blik van verstandhouding, maar dat zal verbeelding zijn.
Ik vervolg mijn wandeling. Onderweg denk ik na over wat ik zojuist heb gezien. Een paard dat weigert de richting te volgen die een ander voor hem heeft bepaald. Een ruiter die met steeds luidere woorden probeert zijn wil op te leggen. Het verzet, de machteloosheid, de strijd om de teugels.
Daar valt een prachtig blog over te schrijven, vol metaforen en symboliek. Maar misschien was het gewoon een paard dat geen zin had. En een Engelsman die daar behoorlijk van baalde. Even later zie ik een flinke hoop paardenmest op het pad liggen. Ik loop eromheen. Dat lijkt me voorlopig voldoende levenswijsheid.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten