Doorgaan naar hoofdcontent

Koning , keizer, admiraal

Die dag, zo'n anderhalf jaar geleden, vergeet ik nooit weer. Ik stapte het huis binnen, althans dat probeerde ik. De deur ging moeilijk open maar na wat harder duwen, lukte het me. Aan de andere kant hoorde ik een zacht schuivend geluid alsof ik een niet al te groot beest op kousenvoeten, van zijn plek verschoof.
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag. De hele gang was volgepakt met wc-papier. Ik keek mijn ogen uit bij het ontwaren van torenhoge stapels met pakken van zes, twaalf of zelfs zesendertig rollen. 
Nadat ik mij een weg gebaand had door deze papieren versperring van mijn normale doorloop, kwam ik in de keuken terecht. Ook daar, tegenover het gasfornuis, alleen maar toiletpapier. Mijn weg voortgezet naar de woonkamer; hetzelfde verhaal. Waar ik ook kwam, alles was volgestouwd met enkel-, dubbel- of zelfs driedubbellaags papier. 
Onderweg naar boven trof ik op de overloop 'grof geschuurd' en 'extra-zacht' gebroederlijk naast elkaar aan.
Helemaal boven trof ik twee huisgenoten aan. Badend in het zweet maar met een uiterst tevreden uitstraling legden ze de laatste hand aan een extra muur van papieren rollen.
Voordat ik ook maar iets kon zeggen, kreeg ik te horen: 'Zo we hebben het gered, wij hebben voorlopig geen last.'
Dit werd gevolgd door een triomfantelijk: 'Ja en zo te zien was dit het laatste'
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

'Ik heb nog nooit een acht gehaald'

Een paar jaar geleden kwam een meisje aan het eind van de les naar mijn bureau.  Haar repetitie-blaadje in de hand.  Ze aarzelde en zei 'Klopt dit wel meneer?' 'Wat bedoel je Joke?' 'Nou, hier staat een acht.' 'Ja, zoals ik al zei, heel goed gedaan!' 'Maar ik heb nog nooit een acht gehaald.' Ik meende een traan te zien glinsteren.  Achteraf gezien was dit het moment dat ik de beslissing nam om me helemaal te richten op deze kinderen. Leerlingen die het vmbo volgen. En dan de kader-, of liever nog de basisberoepsgerichte leerweg. Mensen waarvan ik merk dat ze veel talenten hebben. Alleen niet op cognitief niveau. Leerlingen die de hele basisschooltijd doorgebracht hebben in de hoek van 'kan niet', 'wil niet', 'mag niet' en ten slotte 'durf niet'.  Ik weet dat ik chargeer, maar toch. Het gesprek met Joke was nog niet over. Nou ja, wel met haar maar niet met haar moeder. Die belde me 's avonds. ...
17 reacties
Meer lezen

Het hindert wel.

Daar zit je dan. Het nieuwe jaar, net een paar weken oud. In de wachtkamer. De gezamenlijke wachtkamer van de afdeling orthopedie en de afdeling chirurgie. We hebben om 09.30 uur een afspraak met een chirurg. De mevrouw achter de balie, die de afspraak checkt en je aanmeldt, heeft al gezegd dat onze chirurg wat uitloopt. Dat 'onze' is ook wel speciaal. Waarom noemen we mensen die aan ons lichaam zitten ineens als een soort bezit? We hebben mijn kapper, mijn pedicure, mijn neuroloog en mijn oncoloog. Dat heb ik niet met de meneer of mevrouw achter de afdeling vleeswaren bij de supermarkt. En die zie ik vaker dan onze oncoloog. De meeste weken tenminste. Maar het wordt nog steeds niet mijn vleeswarenspecialist. Of bij de boekhandel, onze boekhandelaar. Trouwens met de dominee hebben we het weer wel. Onze dominee. Zal dan toch wel iets te maken hebben met de mate waarin men bezig is met ons welzijn. In het volgende uur dat we wachtend doorbrengen, zie ik nogal wat mensen binnenko...
10 reacties
Meer lezen

Het huis dat bleef

(Met dit verhaal de eerste prijs gewonnen van de Schrijfwedstrijd Besiendershuis 500 jaar. Zie ook https://besiendershuis.nl/nieuws/dit-zijn-de-winnende-teksten-van-de-schrijfwedstrijd/) Jaar 2526 De stad was weggegaan zonder afscheid te nemen. Niet in één nacht, niet met sirenes of rook, maar zoals water verdwijnt uit een kom waar een barst in zit. Eerst de stemmen, daarna de stenen. De straten werden paden, de paden weer aarde. Gras vond zijn weg tussen fundamenten, bomen wortelden in wat ooit kelders waren. Alleen wie goed keek, zag nog dat hier een stad had gelegen. Lena had de oude kaarten gezien, vergeelde vellen met namen die niemand meer gebruikte. Nijmegen, stond er. Een woord dat nergens meer naar wees, behalve naar de rivierbocht en het huis dat was blijven staan. Het Besiendershuis. Ze zag het al vanaf het water, toen hun boot de laatste bocht maakte. Het stond hoger dan de rest, alsof het weigerde te knielen. Een huis dat niet had begrepen dat alles voorbijging. Of dat...
Een reactie posten
Meer lezen