Vanmorgen hebben we Herma begraven.

De dienst van gisteren ligt nog vers in het geheugen. De woorden, de muziek, de verhalen. Vandaag volgde de laatste wandeling. Achter de loopkoets, over het pad dat uitkomt bij de plek op de natuurbegraafplaats die we samen hebben uitgezocht.

Dankbaar kijk ik terug op twee dagen vol liefde, warmte en verbondenheid. Verdriet en dankbaarheid liepen voortdurend naast elkaar op.

Nu wordt het stil. En eerlijk gezegd is dat ook goed. Na maanden van zorgen, regelen, waken, afscheid nemen en afscheid geven, voel ik behoefte aan rust. Aan een paar dagen tussen de bomen, een wandelpad, een leeg scherm met een toetsenbord en de stilte.

Dank voor alle liefde die ons heeft omringd. Ik draag die mee.