Ruimte

Gisteravond zat ik bij de Gamblers Anonymous, iets wat ik sinds 1 mei wekelijks probeer te doen.

Het is een bijeenkomst van mensen die gestopt zijn met dwangmatig gokken, hun gedrag onder ogen zien en met behulp van de twaalf stappen proberen hun leven een andere vorm te geven.

Aan het eind wordt het sereniteitsgebed gebeden. Aanvaarding van het onveranderlijke en de moed om zelf nieuwe keuzes te maken staan daarin centraal.

Dit gebed wordt, voor zover ik weet, in veel verslavingsklinieken aan het eind van een sessie hardop en gezamenlijk gebeden, vaak voorafgegaan door een minuut stilte of enkele andere woorden.

Gisteravond werd het voorafgegaan door een minuut stilte voor de mensen die de weg naar deze ruimte nog niet gevonden hebben. En ineens kon ik het voelen. Het dwangmatige, het jachtige, de onrust en de eenzaamheid van het 'buiten' zijn. De eindeloze cirkel van geld regelen, de grenzeloosheid daarvan en vervolgens weer spelen. Waarbij winnen of verliezen allang niet meer uitmaakt. De dwaasheid en destructiviteit van dat alles.

De afgelopen week ben ik veel bezig geweest met herstel. Zowel richting de mensen bij wie ik schade heb aangericht als met mezelf. Niet alles is of wordt zomaar opgelost.

Toch was ik gisteravond even blij met het niet meer buiten de ruimte van herstel en genezing te zijn. De rust van dat moment voelde rijk.