Stalkaars

Vandaag bezocht ik sinds de begrafenis van Herma voor het eerst haar graf. De neergelegde bloemen lagen op omgewoelde aarde. Linten van een krans waaierden over het zand. Ik maakte een paar foto's en liep uiteindelijk weer weg.

Vlak voordat ik het natuurgrafveld verliet, keek ik nog één keer achterom. Een bloeiende stalkaars ving mijn blik. Daarachter wist ik haar graf.

Na meer dan een halve eeuw Pasen en het verhaal van het open graf, liep ik vandaag weg van één dat nu gesloten is.

Het beeld dat mee naar huis ging, was niet de aarde. Het was de stalkaar
s.