Opademen

 

Het is stil in het bakhuisje. Een oud gebouwtje tussen de weilanden, met muren en een uitzicht waar je vanzelf langzamer van gaat kijken.

Niet de stilte van een lege agenda, maar die van een landschap dat nergens haast mee heeft. Weilanden, bomenrijen, een bosrand in de verte. Af en toe een trekker. Verder vooral stilte.
Toen ik aankwam liep ik een rondje hard. Boven een weiland hing een grote buizerd. Ik bleef even staan kijken. Als kleine jongen kende ik ze ook al. Ooit vond ik er een in de sloot achter onze boerderij. Verstrikt in prikkeldraad. Nat, uitgeput en niet meer in staat om weg te vliegen. Samen met mijn vader haalde ik hem eruit en brachten we hem naar de vogelopvang.
Grappig hoe sommige beelden zich ineens weer melden.
De komende tijd zal er genoeg op me afkomen. Dingen die geregeld en keuzes die gemaakt moeten worden. Maar vandaag niet.
Vandaag kijk ik naar een buizerd boven een weiland en luister ik naar een landschap dat nergens heen hoeft. Tegelijk is het fijn om deze dag door de bomen het bos te zien.