Geen bal aan

Vanmorgen liep ik naar het kleine kerkje van het gehucht waar ik verblijf. De deur was dicht. Geen mensen en geen dienst. Wel lag er een bal onder de heg. Een geelgroene voetbal met een buitenkant die meer leek op een tennisbal. Alleen de grootte veronderstelde dat hij geschopt wilde worden in plaats van geslagen. Dat deed ik een paar keer.
Thuisgekomen in mijn bakhuisje keek ik naar de kerkdienst thuis. Die voelde vreemd. De afgelopen tijden stond de kerk symbool voor alles rondom mijn vrouw. Het zieker worden, het overlijden en tenslotte de begrafenis.
Nu stond de overstap van basisschoolkinderen die naar het voortgezet onderwijs gaan centraal. Normaal gesproken mooi om te zien. Voor nu en voor mij iets teveel hoop en iets teveel toekomst.
Nog even naar de voorbede geluisterd. Ik blijf het belangrijk vinden op welke manier een ander woorden geeft aan mijn lijden en leven.