Buitengesloten Onder Protest

Misschien kunnen we elkaar niet meer bereiken. Zijn er te veel en te grote verschillen.
Links en rechts hoor ik wel wat mensen die bereid zijn om POP, een prikker onder protest, te worden.
Met als enige intentie om de andere kant te bereiken. In verbinding te blijven met een volksdeel dat steeds minder begrip lijkt te hebben voor degenen die tegen vaccineren zijn. Dan is het fijn om te kunnen laten zien dat je het wel doet, maar onder protest. 

Daarnaast zijn er nogal wat mensen die er niet over piekeren om zich te laten vaccineren. Ook zij offeren heel wat op. Steeds meer worden zij buitengesloten.

Maar toch is er iets dat alle groepen met elkaar kan verbinden. Het protest namelijk. Daar kunnen we elkaar vinden.
Jij als Popper; want je prikt wel, maar je doet dit onder protest. Je deelt nog steeds de zienswijze van de niet-prikkers. En draagt deze uit.

En de niet-prikkers? Die worden BOP; Buitengesloten Onder Protest.
Wat als we nu allemaal een armbandje omdoen? Niet om voor of tegen te zijn. Maar om elkaar te zien. In datgene wat je verbindt. Het protest.
Blijft een groepje mensen over. Dat zijn de mensen die voor prikken zijn en achter alle dwangmaatregelen staan. Voor hen heb ik een armbandje met DOP erop. Dat zijn dan de Dragers Onder Protest. Die zijn gewoon tegen het bandje zelf. Maar dragen deze wel. Omdat we allemaal mensjes zijn die er wat van proberen te maken. Laten we dat samen doen.

Prikker Onder Protest

 

Net als iedereen zie ik dat de tweedeling in onze maatschappij toeneemt. Wat we ook doen of zeggen, het schijnt niet te helpen. Voor- en tegenstanders vechten elkaar de tent uit en het grote midden lijkt niet te bestaan. Of het is een zwijgend midden maar zelfs dan kan ik me afvragen in hoeverre dat helpt om de eenheid te bewaren. Of opnieuw te vinden.
Maar misschien is er een oplossing. Ik ben benieuwd wat jij er van vindt. Ik neem aan dat je het me me eens bent dat de ander overtuigen van mijn of jouw gelijk niet echt vruchtbaar geweest is tot nu toe.
Hoe dan ook hebben we twee kampen. De gevaccineerden, al dan niet matig of juist stellig in hun overtuiging dat iedereen dit zou moeten doen. En de niet-gevaccineerden, die ook al dan niet matig of juist stellig zijn in het verdedigen van hun keuze.
De oplossing is misschien simpel. De mensen die een vaccin hebben genomen kunnen niet terug. Wat als de andere groep zich laat vaccineren onder protest? Ho, wacht even voor u begint te roepen.
We hebben tot nu toe het vaccin geweigerd omdat we van mening waren dat we als individu en als samenleving beter af waren zonder.  Dat kan nog steeds je overtuiging zijn. Maar wordt de schade als gevolg van de tweedeling niet groter? Worden we niet nog individueler en nog meer tegen elkaar opgezet? 
Wat heb ik aan een gezond (in mijn perceptie een onbespoten) lijf als de hele wereld elkaar in de haren vliegt?
Wat te doen met die QRcode? En de gevreesde gevolgen ervan? Volgens mij kan ik me onder protest laten prikken en die QR-code weigeren of niet gebruiken. Ik moet niet persé naar een restaurant of een instelling waar men anderen uitsluit. 
Wat als we elf-elf uitroepen tot de POP-dag. De dag dat we ons laten prikken onder protest. En ja misschien ondervinden we daar schade aan. In een mooi oud boek staat dat je aan iemand die je een kledingstuk vraagt er twee moet geven. Of iemand die wil dat je een mijl met hem meeloopt er twee gaat?
Wat als we het gewoon doen? Niet omdat het zo gezond is voor ons. Maar omdat het misschien de vrede wat terugbrengt?  

Optellen

Na een mooi en rustig weekend heb ik besloten dat ik het gewoon ga vragen. Omdat ik het zelf niet weet. En wat ik zelf ook onderzoek, veel wijzer word ik niet. Ruim een half jaar geleden had ik Covid-19. Vrij heftig zelfs. Halverwege kwam er zelfs nog een dokter aan te pas.
Hoe dan ook; uiteindelijk genezen en geen restverschijnselen overgehouden. Nou ja dat laatste weet ik niet zeker. Als ik nu een keer moe ben, denk ik echt wel eens: het zal toch niet hé?
Twee weken geleden is mijn herstelbewijs verlopen. Los van het verhaal dat het raar voelt om kerngezond van de één op de andere dag niet meer overal in te mogen, sta ik voor een dilemma.
Waar ik ook zoek, blijkt dat natuurlijke afweerstoffen, aangemaakt tijdens mijn ziekzijn, vele malen beter helpen dan welk vaccin ook. 

Daarnaast lees ik dat een vaccin nemen na zelf corona gehad te hebben juist je natuurlijk opgebouwde antistoffen afbreekt. Wat te doen?

Ik ben gaan kijken wat de overheid zegt. Dat zijn de mensen die het weten. Op de vraag hoeveel ongevaccineerde mensen er in het ziekenhuis liggen, zegt de overheid het niet te weten.  

Ondanks dat er links en rechts van alles wordt geroepen zeggen zowel overheid als ziekenhuizen dit op hun eigen sites. Ziekenhuizen vragen het namelijk niet na. 

Dan maar eens kijken hoeveel plek er is, mocht ik onverhoopt toch die kant op moeten. Nu kijk ik daar wel van op. De laatste tien jaar zijn we terug gegaan van ongeveer vijftigduizend naar een veertigduizend bedden. Elk jaar tellen we ze.

Nou ja tot twee jaar terug. Sinds er Covid heerst, staat er op de site van het Ministerie van Volksgezondheid dat ziekenhuisbedden moeilijk geteld kunnen worden omdat de definitie nogal verschilt. Sorry, nou breekt me de klomp.

Weet u, ik ben nogal in ziekenhuizen geweest de afgelopen jaren; zo'n bed herken je meteen. Iets met stangen, buizen, gekke plastic planken aan de zijkant en enge slangen er omheen. Geef mij een maandje en ik tel alle bedden in de ruim driehonderd ziekenhuizen. 

Ergens begrijp ik het wel dat cijfers achterwege gelaten worden. Voordat je het weet begint iemand te roepen: 'Hey achthonderd patiënten op veertigduizend bedden, dat zijn twee corona-patiënten op honderd bedden. En nog geen drie patiënten per ziekenhuis.'

Sorry overheid, ik val u niet hard, crises die maar niet stoppen en een pandemie die ook doorgaat als u op reces bent. Ik begrijp het best. 

Maar wie helpt mij nu uit de brand? Zie ik wat over het hoofd? Tel ik verkeerd? Waar gaat het met mijn rekensommen mis? Ik wil tenslotte niet de dupe worden van een optelaffaire

QR-zegen

Nog een paar jaar zelf wat aanmodderen en dan is het klaar. Hoef ik geen keuzes meer te maken en wordt het allemaal voor me geregeld. Net zoals het nu al een beetje gebeurt. Met bijkomende voordelen. 
Ondanks dat ik corona heb gehad, bleken vorige week van de één op de andere dag al mijn antistoffen verdwenen en gaf mijn QR-app geen groen vinkje meer. De meeste horecagelegenheden mag ik niet meer in. 

Degenen die me kennen, begrijpen hoeveel tijd ik nu overhoud. 
En het wordt nog mooier. Ik wil graag sporten maar dat lukt niet altijd. Daarnaast wil ik niet zo graag aan het fastfood zitten. Mijn werk gebruik ik vaak als een excuus om niet te sporten en per ongeluk toch in een drive-in terecht te komen. Nog even en dat is van de baan. Dat QR-dinges op mijn telefoon gaan ze koppelen aan mijn stappenteller en ziedaar; pas na vijftienduizend stappen krijg ik een groen vinkje waarmee de slagboom voor de Mac opengaat. Supervet!

Dat is nog niet alles. Ik mag pas benzine tanken (nou ja diesel in mijn geval) nadat ik aan een aantal sociale verplichtingen heb voldaan. In China werkt dat al perfect. Iedereen bezoekt als een malle zijn schoonfamilie om vervolgens kilometertegoed op zijn app te krijgen om zo ver mogelijk van diezelfde familie op vakantie te gaan. Best gaaf zo'n systeem.

Belastingen en boetes gaan ook verdwijnen. Samen met het alles wat op geld lijkt. Ik krijg punten en bij een overtreding gewoon minder punten. Van de punten die ik wel krijg kan ik mooie dingen kopen. Ik moet wel kopen natuurlijk. De handel gaat door. 

De boom in met de diaconie!

Hollend kom ik langs een gehavende boom aan de rand van de stad. Iets verderop staan zijn soortgenoten in groepsverband.
Zelf ben ik in gedachten bezig met de lezing die ik een paar uur later ga geven. Een verhaal over diaconaat. Een mooi oud woord voor omzien naar elkaar. Net voor mijn renrondje ben ik naar de kerk gegaan. Voor de al klaarstaande, nu nog lege, stoelen heb ik mij een moment de avond ingevoeld.
Het is fijn om de energie van zo'n bijeenkomst al wat in te ademen. Nadat ik me vergewist heb van de werking van geluids-, en beeldapparatuur ben ik gegaan.
Om nog even een rondje hard te lopen, mijn laatste gedachten te ordenen en met  voldoende verse zuurstof de avond in te gaan.
Achter de mij opgevallen boom zijn aannemers druk bezig een nieuwe, tijdelijke, woonwijk uit de grond te stampen. Aan de vlaggen en de heen en weer lopende pakken, voorzien van bouwhelmen, te zien is er sprake van een officieel moment. 
Mijn boom maakt het op afstand mee. Hij heeft het zwaar te verduren gehad zo te zien. Er zijn een soort rubberen banden gespannen om hem vast te houden. Daarnaast is hij helemaal gekortwiekt. Waarschijnlijk om energie te sparen, zodat er geen levenssappen naar uiteinden van takken en al bijna vallende bladeren gaan. Alles concentreert zich op het levensbehoud van dit moment. 
Ik vraag me af wat hem uiteindelijk zo gemaakt heeft. De langsrazende auto's en scooters heeft ie jaren overleefd. Ook de optrekkende of juist afremmende treinen vlak achter hem, hebben hem nooit gedeerd. De huizen tegenover hem heeft ie blijkbaar geen last van gehad. De school en het verzorgingshuis dichtbij, met het nodige leven of soms het gebrek eraan, heeft hij aangekund. 
Is het de oplevende bedrijvigheid van de nieuwbouw om hem geweest? Het gestamp en getril van machines? Of zat er gewoon wat zieks in zijn genen? Is de afzondering van zijn broers en zussen iets verderop hem fataal geworden? Wie het weet mag het zeggen.
Ik word blij van de boomverzorger die hem gewoon heeft laten staan. Wel de aandacht gegeven met de juiste middelen om hem straks in het nieuwe voorjaar weer zelfstandig zijn gang te laten gaan. Deze man of vrouw heeft de boom aan alle kanten bekeken en voor nu, misschien wel wat onder protest, weggehaald wat in de weg zat. Zodat ook deze boom ooit in vol gejuich zijn bloei kan vieren.
Met een blij gevoel ren ik mijn rondje uit. Ik ben er klaar voor. Ik hoef vanavond alleen maar te zeggen dat diaconaat takkenwerk is. 

Koning , keizer, admiraal

Die dag, zo'n anderhalf jaar geleden, vergeet ik nooit weer. Ik stapte het huis binnen, althans dat probeerde ik. De deur ging moeilijk open maar na wat harder duwen, lukte het me. Aan de andere kant hoorde ik een zacht schuivend geluid alsof ik een niet al te groot beest op kousenvoeten, van zijn plek verschoof.
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag. De hele gang was volgepakt met wc-papier. Ik keek mijn ogen uit bij het ontwaren van torenhoge stapels met pakken van zes, twaalf of zelfs zesendertig rollen. 
Nadat ik mij een weg gebaand had door deze papieren versperring van mijn normale doorloop, kwam ik in de keuken terecht. Ook daar, tegenover het gasfornuis, alleen maar toiletpapier. Mijn weg voortgezet naar de woonkamer; hetzelfde verhaal. Waar ik ook kwam, alles was volgestouwd met enkel-, dubbel- of zelfs driedubbellaags papier. 
Onderweg naar boven trof ik op de overloop 'grof geschuurd' en 'extra-zacht' gebroederlijk naast elkaar aan.
Helemaal boven trof ik twee huisgenoten aan. Badend in het zweet maar met een uiterst tevreden uitstraling legden ze de laatste hand aan een extra muur van papieren rollen.
Voordat ik ook maar iets kon zeggen, kreeg ik te horen: 'Zo we hebben het gered, wij hebben voorlopig geen last.'

Dit werd gevolgd door een triomfantelijk: 'Ja en zo te zien was dit het laatste'

Volksverlakkerij

Volksverlakkerij

Het meest werd ik getroffen door de uitspraak van een vooraanstaand politicus die gisteren stelde dat er snel weer eens gepraat moest worden.
Hij had het over de partijen die de huidige regering vormen. Of niet vormen eigenlijk. Toen de verslaggever hem vroeg hoe snel dat moest, antwoordde de beste man: 'Nou ik vind dat ze volgende week toch wel bij elkaar aan tafel moeten zitten'. 

Laat ik nou denken dat ze in Den Haag altijd praten, dat dit de hoeksteen van onze democratie is; met elkaar praten. Maar blijkbaar is dat niet zo. Blijkbaar kloppen de beelden die ik zie als ik een keer per ongeluk een debat voorbij zie komen. Ik dacht dat het altijd voor de bühne was. Dat met de rug naar een spreker toe gaan zitten. Of druk op je mobieltje terwijl iemand een toespraak houdt. 

Ergens vond ik het altijd een beetje zi
elig voor de ambtenaar die desbetreffende stukken had voorbereid en eventueel zelfs de speech had geschreven. Om dan vanachter zijn bureau de eigen woorden terug te horen in de belangrijkste kamer van het land. Een kamer waar de meeste mensen die we er voor betalen om er te zitten, gewoon wegblijven. 
Een kamer waar het volk niet meer vertegenwoordigd wordt maar ieder zijn eigen haan koning laat kraaien. Waar mensen elkaar onbeschoft in de rede vallen, niet eens meer luisteren naar elkaar en heel duidelijk op de man in plaats van op de bal spelen. 

Waar perceptie van wie je bent, belangrijker is dan waar je voor staat. Waar inhoud al heel lang geofferd is aan imago.
Maar goed daar zit je dan op afstand te kijken hoe jouw bijdrage ontvangen wordt. Wat er mee gedaan wordt. Nou ik zal het je zeggen. Niets. Steeds meer wordt duidelijk dat iedereen vooral bezig is met haar of zijn eigen agenda. 
In een huis waar ruim twintig zetels gewoon genegeerd worden als het op formeren aankomt. Twee grote wettig gekozen partijen doelbewust uitsluiten, voedt de onvrede. Ook al deel je niet hun idealen, negeren heeft nog nooit gewerkt in politiek opzicht.
Een kamer die wetten doorgejast om een pandemie te bestrijden en vervolgens doodleuk, tijdens de door hun genoemde grootste crisis aller tijden, maanden met vakantie gaat, moet niet gek op kijken dat respect afkalft en gezag inboet.

Een regering, demissionair of niet, die geen kans ziet om binnen een paar maanden ons land een beetje ordelijk te besturen, neemt zichzelf niet serieus.
Een overheid die roept dat we toch wel in een heel gaaf land leven, die heeft blijkbaar geen enkel benul wat er binnenskamers leeft.
Ik wil niet flauw doen maar hoe denkt u dat dit voelt voor de Afghanen die het niet gered hebben, voor de toeslagenslachtoffers die nog niet bijgekomen zijn. De Groningers die elke beving voelen. Een jaar achter ons met heel veel functies elders. 
Wat denkt u hoe gaaf het is voor een klein theatergezelschap dat moest opdoeken, het café dat moest sluiten, en de kerkmens die thuis moest blijven. De mensen die oprecht van mening zijn dat ze zich niet willen laten vaccineren. Niet omdat ze een virus ontkennen maar omdat ze het echt een slecht idee vinden.
Ja ons land is een gaaf land, we hebben het echt niet zo slecht, maar doe eens waar u voor gekozen bent. Vertegenwoordig ons. 

Herfstheimer

De dag dat verdriet

niet oplaait of uitsterft, 

maar gewoon ertussen ligt. 

Komt mijn verlangen naar herfst,

waar witte avondmist nevelig neerdaalt.

Boomtoppen die verdwaalt de hemel insteken.

De eerste gaten vallen, herinneringen vagen weg.

Leven sluipt naar binnen want buiten kouder.

Bladeren vallen maar niet ver van boom,

vruchten verdwijnen als voedsel

voor komend leven rondom

blijft wortel en tak

voor altijd

nu.

Wassen

Ik was

Het begint op het moment dat ik de spiegels ingeklapt heb. De beslissing om te doen wat ik doe is al genomen. Het kiezen van een programma en het afrekenen, ligt dan al achter me. 

Vanaf nu ga ik nog één keer verzitten, een tikkie onderuit en mijn armen ontspannen naast me. De radio gaat uit en de telefoon negeer ik. Dat laatste lukt niet altijd maar de intentie is er wel.

Dan komen de eerste stralen schuim die als dikke, maar altijd zachte sneeuwvlokken zich hechten aan de diverse onderdelen die mij omringen. De wetenschap dat er niets overgeslagen wordt, stemt me gelukkig.

Intussen beginnen er wat rollen te draaien. Stevige harde, laag-bij-de-grondse borstels pakken mijn velgen aan. Sporen van weide- en bosavonturen worden woordeloos uitgewist. Voor mij komt een brede, langzaam op gang komende rol naar beneden zakken. De streling van de voorbumper en gril gaat over in een hardhandig schrobben van de laklaag. Of misschien voelt dat zo omdat het dichterbij komt.

Al deze minuten zit ik roerloos, als in een trance te genieten van het gespetter en de luidruchtige maar kloppende bewegingen om mij heen.

Ik weet mij niet alleen veilig in het mij compleet omhullende rijdende verblijfplaats maar veel meer voelt het als mijn eigen kosmos waar niets of niemand invloed heeft op gebeurtenissen. Waar gemaakte keuzes gewoon hun vervolg vinden in iets zuiverends.

De climax komt op het moment dat geluiden langzaam wegsmelten. Zelfs het geraas van de droger verstomt en maakt plaats voor een heerlijke zachte strokendans. Lange zijdezachte, ietwat harige, linten zetten mijn auto weer in de was en poetsen dit glansrijk op.

Ik wacht altijd op de laatste strook die, alsof ze geen afscheid kan nemen, als enige nog een keer extra zwaait via het zijraam. 

Niet veel later rijd ik, gelukkig als een monnik na zijn ochtendbiecht, de wasstraat uit de wijde wereld in.

Vallende sterren

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik graag de positieve kant bekijk. Van wat dan ook. Maar soms word ik een beetje boos.

Kijk dat je midden in de nacht levensgevaarlijke capriolen uithaalt en boven op het huis van onze achterburen klimt, is niet handig. We wonen in een buurt met vrij hoge huizen met platte daken.

Dat je onze achterbuurvrouw liet schrikken om vier uur 's morgens, is niet echt netjes te noemen. Jij besluit stenen te gaan gooien die onder andere in onze tuin terechtkomen. 

Met niet alleen wat schade maar vooral een hoop rotzooi tot gevolg.

Op al het lawaai komen een stuk of zes agenten af die jou klaarblijkelijk in de kraag vatten. Of op de vlucht jagen. Ik weet het niet, maar met de komst van de de ordehandhavers stopt het gegooi met stenen.

Wij zijn op vakantie in Spanje en krijgen bericht van een alleraardigste buurman die één en ander gevolgd heeft en zelfs bij de politie al een melding heeft gemaakt van de vernieling. 

We bedanken onze buurman en genieten verder van onze prachtige vakantie. Vandaag kwamen we terug en troffen niet alleen een ravage aan in onze tuin maar bovenal een lege brievenbus. 

Geen kaartje van een schuldbewuste stenengooier, geen sorry van een tot zichzelf gekomen zondaar. En daar baal ik een beetje van. Niet heel erg maar toch.

Weet je; dat je midden in de nacht tuintafels van anderen kapotmaakt, ach dat zal wel niet de bedoeling zijn geweest. 

Je had je redenen of je middelen die je aangezet hebben tot deze daad. Soms is het leven echt een beetje naar. En ja dan doe je wel eens stomme dingen. 

Maar dat jij na een kleine week niet de ballen hebt om hier een briefje in de bus te doen met een: 

'Sorry, ik was het sterrenstelsel aan het bekijken en kreeg ineens de neiging om vallende sterren na te doen met een baksteen. En tja toen vertoonde u tafel een eigenaardig sterrenbeeld. Sorry, als u terug bent van vakantie kom ik de troep opruimen. Ik hoop dat u niet boos bent.' 

Dat zo'n kattebelletje of iets wat er op lijkt niet de moeite waard bleek. Daar baal ik van.

Stenen gooien kan, maar kom dan wel de zooi opruimen. Mensen hebben het over aangifte doen en over verzekeringswerk. Weet je? Dat hoeft van mij allemaal niet. Kom die glasresten opruimen, halen we samen een nieuwe tafel die jij in elkaar zet. Ik maak ondertussen een bak koffie waar we onze nieuwe tafel mee inwijden. 

En dan, maar alleen pas dan, vertel je me waarom je uberhaupt die stenen gooide. Wat je ook vertelt, ik zal niet teruggooien. Hooguit luisteren.

Ode aan de kok

Na een paar uur rondgestruind te hebben door de schrijversbuurt van Madrid, ben ik neergestreken in een kleine taberna met stapeltjes boeken voor de ramen. Het restaurantje draagt de prachtige naam La Entretinida. De naam doet het hem; ik ben wel toe aan een beetje onderhoud. 

En dat doen ze hier goed. Terwijl ik deze woorden schrijf, zit ik nog na te genieten van één van de heerlijkste salades die ik ooit geproefd heb.

Ik koos voor een eenvoudige Madrileense ensalada de tomate. De manier waarop de tafel gedekt werd en ik een linnen servet aangereikt kreeg, was al een voorproefje op mijn exquise maal.

Iets later verscheen gelijk met een mooi glas wijn een mandje met chips en eentje met brood. Al bij eerdere bezoeken aan dit land is me opgevallen dat ze hier niet karig zijn. Bij allerlei maaltijden krijg je mandjes, schaaltjes of plateautjes met kleine gerechtjes of brood.

Iets later arriveert mijn salade in een grote glazen bokaal. Deze is voor de helft gevuld met sla waarop grote vierkante stukken tomaat liggen die bestrooid zijn met kleine kromme groene boontjes.

Terwijl ik met twee zware, echt zilver lijkende, lepels een paar scheppen op mijn bord deponeer, zie ik dat mijn middagmaal is aangemaakt met een lichte dressing waar wat kruiden in zichtbaar zijn.

Vanaf de eerste hap is het alsof engelen mijn tong strelen. Ik meen al best één en ander geproefd te hebben, dit verslaat het meeste. Natuurlijk smaken zongerijpte tomaten en andere groente anders dan die uit de kas. Maat zulke eenvoudige gerechten klaarmaken en serveren met zo'n verrukkelijke vinaigrette verraadt de hand van de meester. Komt nog bij dat deze de verhouding precies goed is. Mijn kok heeft zich niet laten verleiden; hij heeft de dressing subtiel aangebracht. Genoeg om mijn smaakpapillen te verwennen en te weinig om mijn lunchbord in een soepbord te veranderen. 

Eigenlijk wilde ik schrijven over de twee grote schrijvers die deze buurt voortbracht. Hun meesterwerken en hun schelmenstreken. Ik besluit dat dit kan wachten en me op mijn eten te richten.

Spaanse spanning

Spaanse spanning

Midden op de rivier, aan beide zijden omgeven met steile rotswanden en uitkomend op een stuwmeer, houdt onze motor er mee op.

De sterke stroming zorgt dat we in beweging blijven maar de vaart is er uit. Drie paar ogen draaien zich naar me om met blikken die hopen dat ik een grap uithaal. Maar dit is niet de dag van grappen.

Dat was gisteren. Een echte M-dag. De M van Madrid en mooi. Van marmer en ander keihard materiaal. Autopedjes met een motortje en monumentale spoorstations omgebouwd tot moderne 'Mall's'.

Vandaag is anders. Na een prachtige ochtendwandeling door de bergen waar herinneringen van gisteren nog opgeslagen liggen in woest gesteente. Waar vergezichten van natuurlijke zachtheid gekoppeld aan hard marmer voor het grijpen liggen.

Bij thuiskomst in ons tijdelijk verblijf zie ik een appje van onze buren in Nederland. Iets met zes agenten op jacht naar een inbreker achter ons huis vier uur 's nachts. Na onderzoek bleek het een baldadige puber uit de buurt te zijn die keien in onze tuin aan het gooien was. Een foto van onze glazen tuintafel met twee grote gaten erin diende als bewijs dat het leven in ons thuisland gewoon doorgaat.

Even later word ik opgeschrikt door een auto die voor ons huisje langs rijdt en ondertussen allerlei dreigende geluiden uitbraakt. Ik versta alleen 'casa' en 'inmediat'. Met de bosbranden van afgelopen weekend, op een kilometer of tien, nog vers in het geheugen, ren ik naar buiten. Om daar een langzaam rijdende auto te zien met een megafoon op het dak. 

Het uiterlijk van de bestuurder ziet er niet uit als een Spaanse politieman die verantwoordelijk is voor het evacueren van toeristen in een bedreigde zone. Gelijktijdig besef ik dat ik geen flauw benul heb hoe een spaanse politieman die verantwoordelijk is voor het evacueren van toeristen in een bedreigde zone, eruit moet zien.

De beste man ziet me naar buiten komen, gaat boven op de rem staan en klimt uit zijn voertuig. Hij rent naar achteren en opent zijn kofferbak. 

Ik ben inmiddels bij het vehikel aangekomen en buig me voorover. In de veronderstelling blusapparaten, brandwerende vesten of andere antibosbrandtuigen aan te treffen. 

Wat ik zie is een apparaat om messen mee te slijpen. En een bak met messen ernaast. Meneer komt aan huis, dat is die 'casa', om messen te slijpen. En hij heeft geen wachttijd, vandaar de 'inmediat'.

Vanmiddag huren we een motorbootje van een dame die onder een tentje op het strand een bootjesverhuurbedrijfje runt. Het gele bootje wat ervoor ligt. Het oogt als een retro-speedbootje uit de jaren zeventig; we zijn verkocht.

De onderhandel-bedragen schrijven we in het zand. De dame spreekt geen Engels maar leest wel cijfers. 

Ik vraag haar een aantal keren of de tank vol genoeg zit voor onze geplande tocht. Nu, ronddobberend op een Spaanse rivier in de wildernis, besef ik dat het weinig helpt om je vraag te herhalen als je elkaar toch niet verstaat.

Ik weet ook nog dat ik vroeg waarom er geen peddel in de boot ligt. Zelf in het bezit van een zeilboot met aanhangmotor weet ik hoe belangrijk het is om altijd iets bij je te hebben om je te kunnen redden. Toen de dame het woord, of misschien meer mijn gebaren, begreep en begon over het huren van een kano, heb ik het erbij laten zitten. Dat betreur ik nu.

Een kwartiertje later komt er een reddingsboot van het Rode Kruis voorbij. Wij zwaaien als een stel 'Robinson Crusoe's' op een verlaten eiland. 

Deze mensen regelen een andere boot die ons een halfuurtje later op sleeptouw neemt naar onze haven.

De bootverhuurdame houdt bij onze aankomst hele toespraken die we niet verstaan. Inmiddels zijn er een stuk of vijf Rode Kruismensen bij betrokken. Iedereen is alleraardigst en we worden behandeld of we tien dagen zoek zijn geweest. Ik moet nog een handtekening zetten onder een formulier wat de chef van het stel heeft ingevuld. Daarna nog even tegen de bootverhuurdame zeggen dat de rest van onze tocht heel gaaf was en we vertrekken richting terras. Het leven is hier best mooi en goed. Ook hier deugen de meeste mensen.

Verstopte liefde

De meeste tijd benader ik mijn schuur omzichtig. Mijn schuldgevoel, betreffende m'n onvermogen om op te ruimen, groeit voorbij de deur en doet mij voorzichtig binnenkomen en weer stil verdwijnen.

Dit duurt tot ik mijn uitstelgedrag heb overwonnen en aan de slag ga. Waarbij gezegd moet worden dat opruimen bij mij vaak meer een soort van herordenen is. Hoe dan ook schept het nieuwe ruimte.

Mijn dierbaarste voorwerp heeft vandaag haar oude plek weer ingenomen. Nog schaam ik mij toen onlangs iemand naar haar vroeg en zij op de vloer vertoefde. Nu torent ze uit boven reddingsvesten en rattengif. Ze overstijgt stopverf en vlekverwijderaar. Het enige dat er niet boven past is de doos met afdekzeilen. Die is voorgoed verdwenen.