Vandaag zit ik op een bankje onder de zilveresdoorn. Hij laat veel te vroeg zijn bladeren vallen.
De kastanje boven je.
Waken noemen we dat,
omdat staan
zo weinig betekent.
Straks de kinderen
een steen uitzoeken.
Jouw naam erin,
wat letters en cijfers.
Alsof dat genoeg is
voor een heel leven.
Andere jaren,
andere bankjes.
Andalusie, Toscane
of aan de Zwarte Zee.
Zon op onze kop,
uitzicht voor ons
en altijd nog ergens
om naartoe te gaan.
Nu kijk ik naar jouw graf
Jij onder jouw boom,
Ik onder de mijne.
En tussen ons
valt langzaam
de zomer uit de bomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten