Echtheid

 

Een doorrookte stem. Whisky, tabak, een beetje schor. Alsof de man die zingt al het nodige heeft meegemaakt en daar niet per se over wil praten. Maar uiteindelijk toch maar een lied heeft gemaakt.
Ik kan er geen genoeg van krijgen. Love Me At My Lowest, van Nash Blackwood. Een lied met een tekst die weinig aan de verbeelding overlaat. Hou van me, ook wanneer ik op mijn slechtst ben. Wanneer ik niet meer voldoe aan het beeld dat je ooit van me had. Wanneer er weinig overblijft om trots op te zijn.
Het is geen ingewikkelde poëzie. Eerder het tegenovergestelde. Heerlijk primair, zonder al te veel omwegen. Misschien juist daarom zo raak.
En dan die stem. Rauw, donker, met iets van durf en kracht. Maar tegelijk ook een kwetsbaarheid die niet om medelijden vraagt. Het is een stem die past bij mijn smaak in aftershave. Tabak, hout en aarde.
Het merkwaardige is dat Nash Blackwood een creatie van kunstmatige intelligentie is. Die doorrookte stem heeft nooit een sigaret aangeraakt. Er is geen whisky aan te pas gekomen en de man die mij toezingt over zijn diepste dalen heeft er zelf nooit eentje gekend.
Een kunstmatige stem, bedacht door een machine die niets voelt, zingt over iets wat ik maar al te goed herken. Ik luister, zet het nog eens op en merk dat het me opnieuw raakt.
Misschien zit de echtheid soms niet in degene die zingt, maar in degene die luistert.

https://www.youtube.com/watch?v=WSG4HXt6dR0&list=RDWSG4HXt6dR0&start_radio=1