Een halfjaar bleef ik weg. Ik leerde mensen te ontwijken, straten te omzeilen en blikken te lezen. Oordelen kwamen vanzelf. Sommige liet ik liggen, andere droeg ik mee.
Ongewild en ongedacht ontmoette ik mildheid. Die was het moeilijkst te hanteren.
Ondertussen draait de wereld door. Er wordt getrouwd, gedanst, gelachen. Zelfs dicht bij mij gaan de feestjes door. Terecht natuurlijk. Niemand hoeft op mijn terugkeer te wachten.
Vandaag neem ik een andere afslag. Niet om te ontlopen, maar om er heen te gaan. Ergens klinkt ook mijn muziek. Klaagtonen mogen best. Die passen me altijd beter dan gejubel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten