Een paar dagen nadat we mijn vrouw begroeven, schreef ik een verhaal. Over een man die met zijn overleden vrouw op reis gaat. Naar Duitsland. Haar urn staat op de passagiersstoel, keurig vastgezet met de autogordel. Voor de zekerheid heeft hij er ook nog een vest van haar omheen gelegd.
Het is niet wat er werkelijk gebeurde. Herma ligt begraven, niet ergens in een urn naast mij in de auto. Toch is het verhaal voor een belangrijk deel waar.
De plaatsen bestaan. De wegen, de steden en de bijzondere geschiedenissen die eraan verbonden zijn. Ook de herinneringen aan Duitsland zijn echt. Alleen de reis zelf heb ik verzonnen. En haar naam heb ik veranderd; in het verhaal is zij Hanna geworden.
Misschien had ik daar, zo kort na haar begrafenis, behoefte aan. Om nog één keer samen op pad te gaan. Om haar ergens naartoe te brengen in plaats van voortdurend te moeten beseffen dat ze er niet meer was.
Het verhaal kreeg de titel Thuiskomst. Een titel die pas aan het einde zijn betekenis krijgt. Of misschien juist niet helemaal. Dat mag de lezer zelf bepalen.
Ik stuurde het in voor een schrijfwedstrijd met als thema 'Duitslandreis'. Al vrij snel hoorde ik dat mijn verhaal was geselecteerd voor de verhalenbundel. Een fijn bericht, al waren er op dat moment andere dingen die mijn aandacht vroegen.
Een paar weken geleden viel de bundel op de mat. Mijn verhaal staat erin, tussen de verhalen van andere schrijvers. Gedrukt op papier, met een titel erboven en mijn naam eronder. Het blijft iets bijzonders om je eigen woorden zo terug te zien.
Vooral deze keer.
Schrijven is soms een merkwaardige bezigheid. Je verzint iets wat niet gebeurd is, om iets te vertellen wat wel waar is.
En zo ging Herma alsnog een keer mee naar Duitsland. Op papier dan. Ook een vorm van thuiskomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten