Doorgaan naar hoofdcontent

Avonddicht

Een kat zonder touw
houdt het spek veilig.
En een sloot blijft vol
als er oude koeien zijn.

Bits en bytes,
nulletjes en eentjes; 
volgorde geeft betekenis.
Een streepje voor 
maakt wat
anders.

Mijn mail, WhatsApp en Insta.
mijn Messenger of ander digitaal kabaal.
Zelfs autocorrectie zit er wel eens naast.

Waar ik wegwijs word in werelds web,
stijgt mijn verwondering en ontzag
voor bedenker en de Schepper
van mijn 14 ons grijze massa
daar bovenin dat grote hoofd.

Ondanks de onzin naast het zinnige.
De baarlijke nonsen naast het ongebaarde.
Tot nu toe nog nooit een kat of koe 
verwisseld met het wat en hoe.

Poeziëweek 4/7














Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

'Ik heb nog nooit een acht gehaald'

Een paar jaar geleden kwam een meisje aan het eind van de les naar mijn bureau.  Haar repetitie-blaadje in de hand.  Ze aarzelde en zei 'Klopt dit wel meneer?' 'Wat bedoel je Joke?' 'Nou, hier staat een acht.' 'Ja, zoals ik al zei, heel goed gedaan!' 'Maar ik heb nog nooit een acht gehaald.' Ik meende een traan te zien glinsteren.  Achteraf gezien was dit het moment dat ik de beslissing nam om me helemaal te richten op deze kinderen. Leerlingen die het vmbo volgen. En dan de kader-, of liever nog de basisberoepsgerichte leerweg. Mensen waarvan ik merk dat ze veel talenten hebben. Alleen niet op cognitief niveau. Leerlingen die de hele basisschooltijd doorgebracht hebben in de hoek van 'kan niet', 'wil niet', 'mag niet' en ten slotte 'durf niet'.  Ik weet dat ik chargeer, maar toch. Het gesprek met Joke was nog niet over. Nou ja, wel met haar maar niet met haar moeder. Die belde me 's avonds. ...
17 reacties
Meer lezen

Het hindert wel.

Daar zit je dan. Het nieuwe jaar, net een paar weken oud. In de wachtkamer. De gezamenlijke wachtkamer van de afdeling orthopedie en de afdeling chirurgie. We hebben om 09.30 uur een afspraak met een chirurg. De mevrouw achter de balie, die de afspraak checkt en je aanmeldt, heeft al gezegd dat onze chirurg wat uitloopt. Dat 'onze' is ook wel speciaal. Waarom noemen we mensen die aan ons lichaam zitten ineens als een soort bezit? We hebben mijn kapper, mijn pedicure, mijn neuroloog en mijn oncoloog. Dat heb ik niet met de meneer of mevrouw achter de afdeling vleeswaren bij de supermarkt. En die zie ik vaker dan onze oncoloog. De meeste weken tenminste. Maar het wordt nog steeds niet mijn vleeswarenspecialist. Of bij de boekhandel, onze boekhandelaar. Trouwens met de dominee hebben we het weer wel. Onze dominee. Zal dan toch wel iets te maken hebben met de mate waarin men bezig is met ons welzijn. In het volgende uur dat we wachtend doorbrengen, zie ik nogal wat mensen binnenko...
10 reacties
Meer lezen

Morgen is het zondag

H et is zaterdag. Tussen twee Picnic-shifts heb ik pauze. Ik open de kerkapp. De orde van dienst voor morgen. Ik las hem donderdag al, maar nu komt de vraag dichterbij. Ga ik morgen? Elf jaar was ik diaken. Ik kende de mensen, de gebruiken en mijn plek. Ik hoorde erbij. Nu vraag ik me af waar ik zou gaan zitten. Achterin, zodat ik ongemerkt weer kan vertrekken? Of gewoon op mijn oude plek? Wie kom ik tegen? Wie maak ik met mijn aanwezigheid ongemakkelijk? En wat als iemand me juist hartelijk begroet? Weet ik daar wel raad mee? In 2018 maakte ik theater over mijn gokverslaving. Die lag toen ruim tien jaar achter me. Ik vertelde over schuld, schaamte en beschadigd vertrouwen. Mensen vonden het indrukwekkend. Vaak kreeg ik applaus.  Nu is er opnieuw een verhaal. Alleen zijn de gevolgen nog vers en wonen de gedupeerden niet ergens ver weg. Ze maken deel uit van mijn wereld. Schuld op afstand kan ontroeren. Schuld van dichtbij maakt ongemakkelijk.  Elf jaar lang sprak ik over barmh...
Een reactie posten
Meer lezen