Morgen is het zondag

Het is zaterdag. Tussen twee Picnic-shifts heb ik pauze. Ik open de kerkapp. De orde van dienst voor morgen. Ik las hem donderdag al, maar nu komt de vraag dichterbij. Ga ik morgen?

Elf jaar was ik diaken. Ik kende de mensen, de gebruiken en mijn plek. Ik hoorde erbij. Nu vraag ik me af waar ik zou gaan zitten. Achterin, zodat ik ongemerkt weer kan vertrekken? Of gewoon op mijn oude plek? Wie kom ik tegen? Wie maak ik met mijn aanwezigheid ongemakkelijk? En wat als iemand me juist hartelijk begroet? Weet ik daar wel raad mee?

In 2018 maakte ik theater over mijn gokverslaving. Die lag toen ruim tien jaar achter me. Ik vertelde over schuld, schaamte en beschadigd vertrouwen. Mensen vonden het indrukwekkend. Vaak kreeg ik applaus.

Nu is er opnieuw een verhaal. Alleen zijn de gevolgen nog vers en wonen de gedupeerden niet ergens ver weg. Ze maken deel uit van mijn wereld. Schuld op afstand kan ontroeren. Schuld van dichtbij maakt ongemakkelijk.

Elf jaar lang sprak ik over barmhartigheid. Ik deelde brood en wijn uit. Genade en vergeving waren vertrouwde woorden. Nu ik ze zelf nodig heb, wegen ze zwaarder.

Ik stel me voor dat ik zondag de kerk binnenloop. De bekende gezichten, het zoeken naar een plek en de tonen van het orgel. Gewoon ergens gaan zitten. Een knikje links en rechts. En dan een tijdje voelen of dit nog mijn eigen hoekje kan zijn.

Mijn pauze zit erop. Ik sluit de kerkapp en begin aan mijn volgende shift. Morgen is het zondag. Ik heb nog tijd om te beslissen. Nu wachten de boodschappen. Die deel ik nog steeds uit.

Reacties

Populaire posts van deze blog

'Ik heb nog nooit een acht gehaald'

Een paar jaar geleden kwam een meisje aan het eind van de les naar mijn bureau. Haar repetitie-blaadje in de hand. Ze aarzelde en zei 'Klopt dit wel meneer?' 'Wat bedoel je Joke?' 'Nou, hier staat een acht.' 'Ja, zoals ik al zei, heel goed gedaan!' 'Maar ik heb nog nooit een acht gehaald.' Ik meende een traan te zien glinsteren. Achteraf gezien was dit het moment dat ik de beslissing nam om me helemaal te richten op deze kinderen. Leerlingen die het vmbo volgen. En dan de kader-, of liever nog de basisberoepsgerichte leerweg. Mensen waarvan ik merk dat ze veel talenten hebben. Alleen niet op cognitief niveau. Leerlingen die de hele basisschooltijd doorgebracht hebben in de hoek van 'kan niet', 'wil niet', 'mag niet' en ten slotte 'durf niet'. Ik weet dat ik chargeer, maar toch. Het gesprek met Joke was nog niet over. Nou ja, wel met haar maar niet met haar moeder. Die belde me 's avonds. ...

Meer lezen

Het hindert wel.

Daar zit je dan. Het nieuwe jaar, net een paar weken oud. In de wachtkamer. De gezamenlijke wachtkamer van de afdeling orthopedie en de afdeling chirurgie. We hebben om 09.30 uur een afspraak met een chirurg. De mevrouw achter de balie, die de afspraak checkt en je aanmeldt, heeft al gezegd dat onze chirurg wat uitloopt. Dat 'onze' is ook wel speciaal. Waarom noemen we mensen die aan ons lichaam zitten ineens als een soort bezit? We hebben mijn kapper, mijn pedicure, mijn neuroloog en mijn oncoloog. Dat heb ik niet met de meneer of mevrouw achter de afdeling vleeswaren bij de supermarkt. En die zie ik vaker dan onze oncoloog. De meeste weken tenminste. Maar het wordt nog steeds niet mijn vleeswarenspecialist. Of bij de boekhandel, onze boekhandelaar. Trouwens met de dominee hebben we het weer wel. Onze dominee. Zal dan toch wel iets te maken hebben met de mate waarin men bezig is met ons welzijn. In het volgende uur dat we wachtend doorbrengen, zie ik nogal wat mensen binnenko...

Meer lezen

arjan van essen

Zoeken in deze blog