Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Laat me huilen

Het gebeurt niet vaak dat ik niet weet wat ik schrijven moet. Woorden maken, is een soort ademen voor mij. Alleen nu weet ik niet zo goed hoe ik moet ademen. Mijn verjaardag begon zoals elke verjaardag in ons huis begint. Met felicitaties, slingers, pannenkoeken en cadeaus. Van al deze genoemde zaken veel. Dit zijn de momenten dat ik weet dat ik rijk ben. 's Avonds begon ons feestje in  een restaurant en eindigde na een half uur al in een ambulance.  De rest van de avond zaten we op de spoedeisende hulp. Na een paar dagen ziekenhuis zijn we als gezin weer compleet en allemaal thuis. Intussen loopt de mailbox vol, puilt mijn whatsapp uit, stromen de pbeetjes en gelukwensen op facebook voor mijn verjaardag nog steeds door. En weet ik het gewoon niet. Ik wil iedereen bedanken voor alle felicitaties. Om de hele wereld te zeggen dat we het hier langzamerhand niet meer weten, voelt stom.  Maar niets zeggen over wat er hier gebeurt, voelt nog stommer. Zet nu niet mij...

Ziekenhuiswensen

Het afgelopen jaar ben ik veel jullie gast geweest. Als bezoeker en direct  betrokkene van een patiënt van jullie. Er waren weken dat ik er dagelijks was. Niet alleen op de rand van het bed maar  ook in de familiekamer, de kantine en de meeste andere ruimtes. Een keer of acht reed ik achter een ambulance aan en bracht een halve nacht of middag door  op de spoedeisende hulp. Ik durf me een ervaringsdeskundige te noemen. De directe professionele aandacht van zowel de ambulancebroeder als de chauffeur, met gevoel voor de menselijke maat, was fijn om te ervaren. Op mijn vraag om de toeters en bellen  pas buiten de straat aan te zetten, reageerden jullie stuk voor stuk altijd begripvol. Jullie doen het echt goed! De vrijwilliger die de afdelingen door gaat om handen te masseren. Ze doet dit één dag in de week hoor ik. Met aandacht en liefde zie ik haar aan het bed zitten. Een kwartiertje doet ze  ziekte en vragen naar de achtergrond verdwijnen. Je doet het...

Hij bracht zijn vraag als een oordeel

'Ik heb eigenlijk nog een vraag, durfde hem na de voorstelling niet te stellen', dat laatste klonk als een verontschuldiging. Hij was een jaar of twintig, een open gezicht met een zwarte kuif erboven en gekleed in een modieuze halflange jas daaronder een strakke bloes en een zwarte spijkerbroek. Hij zag eruit alsof hij precies wist wat er op dit moment te koop was. Alleen zijn ogen stonden anders. Die keken mij aan met een blik alsof ze zeggen wilden: 'Toe maar, zeg maar dat het nu niet uitkomt, dan ben ik weg.' Natuurlijk zei ik dat niet. We hadden twee keer onze voorstelling gespeeld en waren wat aan het uitblazen in de grote gemeenschappelijke ruimte. We zaten aan het uiteinde van een lange tafel, mijn tegenspeelster, onze technicus en ik.  Bij de voorstelling van vanavond zaten er ruim driehonderd jongeren in de zaal. Die meer dan een uur ademloos gekeken en geluisterd hadden. Daarna met hun vragen kwamen.  Iemand die vroeg: 'Wat moet ik met een best...

Kerstwacht

Mijn God ik kan niet wachten op kerst en krib en kind. Zelfs in mijn gedachten  zoekt U tot ik vind. Maar God ik heb nog tijd genoeg. Om echt naar U te luisteren is het mij nu iets te vroeg. I k laat U nog wat fluisteren. Mijn God ik kan niet wachten op engel, herder en op koning. Geschenken die zij brachten passen prima in mijn woning. Maar God nu nog even niet geld en tijd voor mens in nood. Ik hoop dat U wel ziet eigen schuld aan bijna dood? Mijn God ik kan niet wachten op vis en brood en heling Netten vol en karrevrachten help ik U met eerlijke verdeling Maar God kom vandaag nog niet. Oorlog, honger en ander leed Wat mijn oog dit jaar niet ziet blijft schuld wat ik niet deed Mijn God ik kan niet wachten op wijze woorden, mooie zinnen  mensen met vereende machten die alleen elkaar beminnen. Maar God ik heb geen haast met ziekte, dood en kruis. De storm die nu zo raast brengt mij ver van huis. ...

Winterboom

Kil en koude huid door bast bedekt. Nog dieper wortelen, daar vrucht vertrokken Geen takken tot in hemel, bladlood kruin in ijzig weer. Meer dood dan levend op de lente wacht. Woorden zwijgen de hele nacht sprakeloos donker stil.

Helen

Daar stond hij. Vale broek met  smalle pijpen in een tijd dat brede pijpen in waren.  Zijn jas was verschoten en tot aan zijn kin dicht geritst. Daarboven een bleek ietwat nietszeggend gezicht met haar dat veel te netjes was geknipt. Elke pauze stond hij in de hoek tussen gymlokaal en stookhok.  Hij stond precies tussen twee grote hoge ramen in. Heel veel kleine ruitjes die met stopverf in hun sponningen zaten. Hier en daar was wat stopverf afgesprongen en keek je tegen de rand van het glas aan. De muren eromheen boden beschutting tegen de elementen. Niet die van regen, wind en hagel. Die waren niets vergeleken bij de minachtende blikken die hij kreeg. De verachting die hij voelde.  Of de woorden die ze hem toevoegden en soms was het zwijgen nog erger. Vandaag hing er meer in de lucht. De meidengroep had het op hem voorzien. De hele morgen al.  Gelukkig was zij erbij.  Het zwartharige meisje waar hij zo gek op was. Natuurlijk had hij hier nooit wat ove...

Eeuwige boom

Liefde  bedrijven   met passie  letters schrijven Woorden worden zin, en andersom Tedere of juist tikkende toetsaanslagen Heb ik onlangs een boom gekust waar bossen boeken maken en bladzijden van hout ons laten dromen is de cirkel  rond. Bemin boom zoen  haar bast blad  sap Valt zij door bijl of zaag versnipper, vermaal tot  letters die mij raken en jou zacht strelen.