Doorgaan naar hoofdcontent

Lastpak


Lasten dragen 
balk en schragen
Wij allemaal
torsen bouwmateriaal
Zonder weten
 het lastig heten.
 Ons gesjouw
wordt gebouw.
Ongemak
tot een dak.
Beetje verdelen:
de weg tot helen,
plank tot muur,
 mens wordt buur.





Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

H6 Tussenstand

Daar is ie dan. De uitnodiging om te verschijnen voor een commissie. Hoe werkt nu zo iets?  De school wil mij ontslaan omdat zij mijn handelen in strijd vinden met de levensbeschouwelijke grondslag van de school (de identiteit dus). De school is verplicht dit te laten toetsen door een commissie.  Deze commissie wordt gefaciliteerd door een schoolbegeleidingsdienst en een soort reformatorische vakbond. Er zitten dominees, rechters en politici in. Deze hebben naast hun andere vaardigheden ook een juridische achtergrond.  Allen zijn afkomstig uit de reformatorische wereld.  Voor een eventuele gang naar een reguliere rechter  kijken we eerst eens goed naar onszelf en proberen te oordelen of dit allemaal kan.  Best een mooie gedachte.  Volgende week maandagavond is de zitting. Ergens zie ik er tegenop, aan de andere kant ben ik blij dat het eindelijk zover is.  Ja, ik weet het, ik ben een idealist. In sommige ogen misschien een beetje naïef, m...
30 reacties
Meer lezen

'Ik heb nog nooit een acht gehaald'

Een paar jaar geleden kwam een meisje aan het eind van de les naar mijn bureau.  Haar repetitie-blaadje in de hand.  Ze aarzelde en zei 'Klopt dit wel meneer?' 'Wat bedoel je Joke?' 'Nou, hier staat een acht.' 'Ja, zoals ik al zei, heel goed gedaan!' 'Maar ik heb nog nooit een acht gehaald.' Ik meende een traan te zien glinsteren.  Achteraf gezien was dit het moment dat ik de beslissing nam om me helemaal te richten op deze kinderen. Leerlingen die het vmbo volgen. En dan de kader-, of liever nog de basisberoepsgerichte leerweg. Mensen waarvan ik merk dat ze veel talenten hebben. Alleen niet op cognitief niveau. Leerlingen die de hele basisschooltijd doorgebracht hebben in de hoek van 'kan niet', 'wil niet', 'mag niet' en ten slotte 'durf niet'.  Ik weet dat ik chargeer, maar toch. Het gesprek met Joke was nog niet over. Nou ja, wel met haar maar niet met haar moeder. Die belde me 's avonds. ...
17 reacties
Meer lezen

Het hindert wel.

Daar zit je dan. Het nieuwe jaar, net een paar weken oud. In de wachtkamer. De gezamenlijke wachtkamer van de afdeling orthopedie en de afdeling chirurgie. We hebben om 09.30 uur een afspraak met een chirurg. De mevrouw achter de balie, die de afspraak checkt en je aanmeldt, heeft al gezegd dat onze chirurg wat uitloopt. Dat 'onze' is ook wel speciaal. Waarom noemen we mensen die aan ons lichaam zitten ineens als een soort bezit? We hebben mijn kapper, mijn pedicure, mijn neuroloog en mijn oncoloog. Dat heb ik niet met de meneer of mevrouw achter de afdeling vleeswaren bij de supermarkt. En die zie ik vaker dan onze oncoloog. De meeste weken tenminste. Maar het wordt nog steeds niet mijn vleeswarenspecialist. Of bij de boekhandel, onze boekhandelaar. Trouwens met de dominee hebben we het weer wel. Onze dominee. Zal dan toch wel iets te maken hebben met de mate waarin men bezig is met ons welzijn . In het volgende uur dat we wachtend doorbrengen, zie ik nogal wat mensen bin...
10 reacties
Meer lezen