Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Dank

Gisteren aangekomen in Fabara, in de Spaanse provincie Aragon. Vanmorgen eerst de zon opgelopen buiten het kleine stadje. Daarna aan het werk in ons verblijf. De aanvragen voor ons Voedselbossen magazine als voor tickets van 'Het Gras van de Buren' vraagt dagelijkse aandacht. Daarbij komt de voorbereiding en opmaak van ons zomernummer. Heel gaaf om de ontwikkeling hiervan mee te maken. Het voelt als een lente waarbij alles razendsnel groeit. Vanaf ons terras een machtig en majestueus schouwspel van de vale gier. Er verschijnen er steeds meer tot er uiteindelijk een dozijn boven ons zweven. Hun trage, door de wind gedragen, vlucht boven ons stadje en het omringende heuvelland is adembenemend. Het wordt tijd om de laptops te sluiten en opnieuw de natuur in te gaan. We gaan met ons team, het vorig jaar aangekochte stuk land bekijken. Om dit de komende dagen in kaart te brengen, de aanwezige soorten te determineren en vervolgens een begin van onze plannen uit te denken. Naast verw...

Wit, geel en roze

  Gisteren zijn we vertrokken richting het zuiden. De eerste stop is bij ons voedselbos Het Bewaarde Land in Walik.   Genieten van wat daar al groeit en bloeit. De perenbomen laten hun prachtige bloesems zien die langs de houtige stam op de korte takkige uiteinden   in wit en geel naar buiten bloeien. Ik verwonder me over de uitbundigheid in heldere kleuren met de bijna bescheiden en compacte zetting op het hout. Het blijft een prachtig evenwicht. Na een lekkere lunch midden in het bos gaan we de grens over en rijden een paar uur door België om tegen de avond Parijs te naderen. Hier slingeren we aan de oostkant omheen en zoeken ons onderdak in een dorpje een half uurtje buiten Parijs. In een grappig huisje in dit toch wel wat slaperige dorpje, aan de oever van De Grand Morin, verblijven we. Nu, een dag later, maken we ons klaar voor een roze dag. We gaan op pad naar de tuinen van Slava Polunin. Deze Russische kunstenaar en clown werd geboren als zoon van een winkelbed...
 De palen van Petten   We zitten in een huisje onder de rook van Petten. De bedoeling is dat we dit weekend aan de slag gaan met de vormgeving en redactie van ons gloednieuwe magazine ‘Voedselbossen’. Tijdens een rondje frisse neus halen, stuiten we op een monument van palen zo tussen de eb- en vloedlijn. Honderdzestig palen staan als stille getuigen de zee te trotseren. Als ik me er wat later iets in verdiep, blijken de palen symbool te staan voor de eeuwige strijd tegen het water. Waarbij er door deze omgeving zware verliezen werden geleden. Het huidige dorp Petten is minimaal het vierde op rij. Rijke geschiedenissen met complete havens, visafslagen en vuurtoren verdwenen in de golven. Eén keer stortten tijdens een vloed alle huizen in en zochten vierhonderd mensen een toevlucht in het kerkje. Ook dat stortte in en verdween met mens en al in de golven. Een paar kerkschatten spoelden kilometers verder aan en vormden het begin van een prachtige legende. Een kistje met ho...

Inspiratiecentrum voedselbossen

Volgende week sluit de aanbesteding van Staatsbosbeheer voor de verkoop van #informatiecentrumgrevelingen . Vandaag doen wij de inschrijving op de post. Heel gaaf om mee te doen. Mooi om samen te werken met allerlei partijen die een bijdrage willen leveren aan het door ons beoogde #inspiratiecentrum voor #voedselbossen . Ik kan nog niet alles noemen maar wij hebben vooral ingezet op een maatschappelijke bijdrage aan een groenere samenleving. Door zowel de recreatieve beleving als de educatieve gewaarwording van wat wij de natuur te bieden hebben. Klimaat-neutraal is ons te magertjes. Wij kunnen en willen een toegevoegde waarde leveren. De volgende elementen zijn de praktische doelen waarop ons vandaag in te leveren Plan van Aanpak zich richt: Vier hectare #voedselbos inclusief een honderd #voedseltuinen #natuurescaperoom met groene #bolder & #klimwand , doorlopend #congresatsea , #zeewierboerderij #groenehoreca met uiteraard #vegadiningontheroof Wij geloven dat we bomen ...

Komt u maar

Komt u maar Hierbij mijn lang gekoesterde wens voor ons als samenleving. Al tijden loop ik er over te denken. Of het wel zo handig is om deze te delen. Wat als ie uitkomt? Kloppen dan mijn veronderstellingen nog? Na lang wikken en wegen, waag ik het erop. Ik wens ons heel veel asielzoekers. Ja u leest het goed. Laat ons land overspoelen met vluchtelingen. Vang ze bij onze landsgrenzen op, in plaats van ze te verplichten in Ter Apel in de rij te gaan staan. Stoppen met dat nepgedoe van zogenaamde open grenzen en vervolgens de meest ondoordringbare muur om het enige aanmeldcentrum te zetten. Nee, gewoon bij Hazeldonk, Zevenaar of een ander vroeger grensplaatsje. Gebruik die leegstaande douanehokjes. Geen controle op identiteit of achtergrond. Heet de nieuwkomer hartelijk welkom. Vertel haar of hem dat zij/hij het gehaald heeft. Geef een warme maaltijd en ga in gesprek. Aan de hand van aanwezige kennis, verworven vaardigheden en/of interesses krijgt iemand een leef-leer-werkplek toegeweze...

Laatste loodjes

‘Stop! U mag niet verder!’, bars klinkt het uit de mond van de boa net buiten Bethlehem. ‘Huh? En waarom dan wel niet?’, verstoord kijkt Jozef op. Hij is moe en er voorlopig wel klaar mee ook. Drie dagen lang is hij nu al onderweg. Samen met Maria, zijn hoogzwangere vriendin. Een zwangerschap waar hij part nog deel aan heeft. ‘Nou ja, u wel, maar die ezel mag de stad niet in. CO2 uitstoot, weet u wel?’, het klinkt bijna triomfantelijk dat laatste. Jozef haalt moedeloos de schouders op en maakt een beweging die laat zien dat hij Maria van de ezel wil helpen. ‘Niks ervan’, klinkt het fel uit Maria haar mond. ‘Waar slaat dat op? Waarom mogen die drie gasten voor ons op hun vette kamelen er wel door dan? Moet je kijken wat ze allemaal bij zich hebben. Is het omdat ze rijker zijn en daardoor meer macht? U discrimineert ons!’. Haar ogen spuwen vuur. Jozef houdt zijn hart vast. Hij kent deze kant van haar. Op het eerste gezicht is Maria een lief meisje van zestien jaar. Zo is ze ook altijd in...

Noem hun namen

  Het bootje was al gammel toen het vertrok. De rubberen drijvers aan de beide zijkanten waren vaak gerepareerd, gezien de stukken tape die er kriskras opgeplakt waren. Het houten vlondertje in het midden, ooit rood of oranje geweest, vertoonde nu de kleur van een plank die te lang in het water heeft gelegen. Er stond een klein laagje water in de boot. Het enige stuk ijzer aan de boot, het achterschot waar de aanhangmotor hing, was zwaar verroest en vertoonde hier en daar rafelige gaten. Blijkbaar had de oorspronkelijke motor anders bevestigd gezeten. Toch aarzelt niemand die avond op dat natte strand. De gezinnen niet en de alleengaande mensen nog minder. Iedereen weet zich niet welkom in het land dat ze nu spoedig achter zich zullen laten. Net als in de zes landen daarvoor. Maar nu is men ervan doordrongen dat hun reis ten einde loopt. Nog een paar kilometer zee en ze zijn in het beloofde land. Althans zo voelt het. De meesten hebben minimaal een half jaar in een tentje acht...