Lichte hemel

Lichte hemel

Een beetje in de mineur fiets ik naar Open Kerk. Sinds twee weken zijn we weer open. Een plek waar iemand 's avonds even op adem kunt komen. Binnenlopen, moment van stilte, een kaarsje branden of een gesprekje met een vrijwilliger. Waar je tegen aan kunt praten en die eventueel met je bidt. 
Deze avond is het ons niet gelukt om twee vrijwilligers in te roosteren. Ik heb nog wel een oproepje op de groepsapp geplaatst, maar deze niet voorzien van woorden die de urgentie aangeven. Het feit dat we binnen twee weken al een avond dicht moeten, bezorgt me een gevoel van mislukking. Om in zo'n kort tijdsbestek al een nood-oproep te doen, voelt als falen. 
We zijn net van start gegaan en hebben gewisseld van gebouw. Van Sint-Jan naar Sint-Joost; allebei mooie kerkgebouwen met een eeuwenoude traditie. Zo'n opstart en wisseling veroorzaakt altijd wat deining en is denk ik de reden dat niet alle vrijwilligers gelijk staan te trappelen. 
Zelf kan ik deze avond niet en ben nu onderweg om alleen het bij de kerk behorende zaaltje open te maken voor een bijbelkring. Die heeft geen vrijwilliger nodig, ik hoef alleen de deur maar open te doen.
Het is ook niet zo erg om vanavond een keer geen Open Kerk te hebben, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik mijn fiets langs de gracht tegenover het Godshuis stal. Deze kerk zat een paar weken geleden ook gewoon dicht 's avonds.
Als ik me omdraai en naar de zijdeur, die van het zaaltje, loop, ontwaar ik een zittende gedaante voor de grote kerkdeur. Hij zit ineengedoken met zijn rug tegen de deur en zijn voeten op de trap.
Ik loop naar hem toe en begroet hem. Hij komt overeind en kijkt me aan.
'Hallo', zegt hij.
Voor me staat een man van middelbare leeftijd. Ik zie iemand die er wat vermoeid uitziet. Hij staat wat voorover met neerhangende schouders kijkt me vragend aan.
'U komt voor Open Kerk?'
'Ja, ik heb...' vervolgens hoor ik voor de gesloten deur in een paar minuten een korte versie van een ingewikkeld leven. Twee woorden die uit zijn verhaal naar voren komen zijn 'alleen' en 'moeilijk'. 
Na geluisterd te hebben, vertel ik hem dat Open Kerk dicht zit vanavond maar dat er wel een bijbelkring is. Bij het eerste zakken zijn schouders verder en bij het laatste komen ze weer omhoog. 
Even later komt de eerste van de kring aangefietst. Na hen aan elkaar voorgesteld te hebben, nodigt ze onze bezoeker uit om mee te doen met hen. 
Als ik de deur van het zaaltje geopend heb, fiets ik onder een lichte hemel terug. 

Prikken in de kerk

 

Zo maar tussen mijn werk door komt er ineens een vraag van onze burgemeester binnen. Nou ja, van één van zijn mensen. 

Of er naast de grote kerstboom op de markt, net aangekomen uit onze zusterstad in Noorwegen, een artistiek exemplaar in de Open Kerk geplaatst mag worden. 
Iedereen die een moment van rust zoekt of een kaarsje komt branden, kan zijn of haar wens op deze boom prikken. 
Rond Kerst komt de burgemeester de geprikte papiertjes lezen en zegt er iets over.
Stilte, een gebed, gesprekje met een vrijwilliger of een kaarsje was al mogelijk. Nu ook verlangens handen en voeten geven.  
Ooit zei iemand: 'Een uitgesproken verwachting komt uit'. De gedachte daar aan mee te mogen werken, maakt me blij.
 

De zeulende kerstboom

Al een paar dagen sjouwt er een kerstboom door onze stad. Hij is gemaakt door onze burgemeester. Deze beste man kreeg in het Huis van de Stad de handen op elkaar voor een heuse wensboom. Afgekeken van de reuzenkerstboom die elk jaar vanuit Noorwegen richting Markt van Gouda komt. De wensboom van onze burgervader is een artistieke vertaling van deze grote boom.

Nu kaarsjesavond en andere gezamenlijke activiteiten niet doorgaan, lijkt het onze burgemeester goed dat er een alternatief komt voor het zingen rond de boom in het centrum. Een commissie dacht er over na, kwam met een voorstel en liet uiteindelijk door iemand de wensboom maken.
De boom wordt wensboom genoemd om niet teveel te lijken op een religieuze uiting. Wel wil deze boom symbool staan voor verbinding en verlangen. Daarom kan een ieder zijn of haar wens er op komen prikken.
Tevens dacht het onze burgerlijke overheid goed om deze boom in een kerk te plaatsen. Waar kunnen mensen nu makkelijker een moment voor zichtzelf kiezen om een wens uit te schrijven en op te hangen?

Daar onze burgemeester op de hoogte is van Open Kerk en van mening is dat dit nog steeds in de SintJan gebeurt, klopt hij aan bij de SintJan. 
Die hebben hem geweigerd. Straks komen er bezoekers voor de wensboom en die betalen geen entree is de gedachte. Aanbiedingen om dit te compenseren lopen op niets uit. 
De wensboom wordt verwezen naar de Sint Joostkapel. Maar die is overdag niet open. En onderweg naar de Joostkapel blijkt dat de wensboom daar alleen 's avonds benaderd kan worden. Maar in de avond zit alles dicht. Alleen Open Kerk mag omdat dit een kerkelijke achtergrond heeft.

Om als burgerlijke gemeente een wensboom te geven die alleen in de avond toegankelijk is, dan roep je jouw inwoners eigenlijk op om 's avonds de straat op te gaan en iets kerkelijks te doen. Dat kan natuurlijk niet. Nou ja in de SintJan zou het... Oh nee, dat mag niet. Daar zijn we door de week een museum. God regeert in Gouda alleen op zondag.

En zo zeult er nog steeds een wensboom door een koude kille stad. Geen donkere stad, nee de SintJan is prachtig verlicht en ook in de kosterswoning brandt licht. Daar zit de kerkenraad te vergaderen. Zware stukken moeten vanavond behandeld worden. Onder andere een notitie hoe we beleid kunnen ontwikkelen over het zichtbaar zijn als christenen in de stad. Ik wens u allen een prettige vergadering. 

Komst

Een bouwvakker en zijn vriendin gaan terug naar hun geboorteplaats. Nou ja, meer naar de plek waar de families ooit zijn opgegroeid. 
Zijn vriendin is erg jong en erg zwanger. De bouwvakker is niet de verwekker van het kind dat nog geboren moet worden. Wel heeft hij, na wat aarzeling, besloten om er de vader van te willen zijn.
Deze reis is geen trip die ze af willen vinken op hun bucket-list. Zo van, toch nog even doen vlak voor de komst van een baby. Nee, de regering heeft iedereen opgedragen om zich in te schrijven. Een soort burgerservice-nummer te halen. Iets met het tellen van de onderdanen, de mogelijkheid om ze te volgen en uiteindelijk meer grip op ze te krijgen.
Ons jeugdige stel is, zonder iets te reserveren, op weg gegaan. Tegen de tijd dat ze aankomen zitten alle hotels vol.
De burgerlijke overheid heeft verzuimd om op te schalen. Ergens hadden ze in dit eeuwenoude stadje wel kunnen verwachten dat er een grote toeloop zou zijn. Misschien hebben ze het ook wel verwacht, maar er gewoon niets mee gedaan.
Datzelfde geldt voor de zorg. Ook deze is niet opgeschaald. De bouwvakkersvriendin bevalt, zonder verloskundige, in een veeschuur van een zoontje.
Of de timmerman zijn QR-code wel of niet gehaald heeft, weet ik niet. Wel dat het allemaal uiteindelijk klopt en goed komt. 
De stal is onder een stilstaande ster beter te vinden voor buitenlandse bezoekers dan de juiste kamer in een grote stad.
Bezoekende boeren hebben zich vast beter op hun gemak gevoeld tussen dieren dan bij mensen.
En een vader verbindt zich sneller met een zoon door hamer en spijkers tijdelijk in te ruilen voor doeken en rompeltjes.

Verboden woord

Alles wat aandacht krijgt, groeit. Deze wijsheid leerde ik meer dan veertig jaar geleden op onze boerderij. Om een goede graan- of aardappeloogst te krijgen, bewerk je het land door te ploegen en te eggen.

Een perenboom snoei je en een walnotenboom sla je om extra vrucht te krijgen.

In sommige gewassen ha
al je onkruid weg, in andere laat je ze staan. In een jong maisveld wordt het meeste onkruid overwoekerd door het snelgroeiende gewas. Als de rijen mais zich sluiten, komt er geen zonlicht meer op de grond. Dan is het meestal zo gebeurd met alles wat daar nog groeit.
In mijn schoolloopbaan heb ik deze boerenwijsheid vaak toegepast. Aandacht geven aan goed gedrag. Het wordt vanzelf meer.
Wat doe je met slecht gedrag? Ook aandacht geven? Alleen als je zeker weet dat je het kunt stoppen, pak je het aan. Verbied je het desnoods. In het onderwijs gaat het dan over agressie, schelden of vernielzucht.
Veel gedrag onder jongeren zit op de grens van het toelaatbare. Ze proberen een docent uit en zoeken grenzen op. Soms gaan ze daar overheen.
Alles dan maar verbieden? Waar geen schoolregels voor zijn? Een verbod op een woord omdat het me niet aanstaat?
Elke docent herkent dit. Als veertigjarige docent met een kaal hoofd moest ik er mee dealen dat er aan het begin van een schooljaar iets over kaalheid gezegd werd. 

Alles dan maar tolereren? Van naroepen tot wat dan ook?
Op school heb ik er een weg in leren vinden.
Ik raad elke kamervoorzitter, eigenlijk elk kamerlid, aan; lees ons wetboek eens door. Pak er de Dikke van Dale bij. Een tribunaal is een tijdelijk ingesteld rechterlijk orgaan dat grootschalige geschillen beslecht. Niet meer en niet minder.
Deze uitleg kennende, kunt u zich de volgende keer verheugen bij de aankondiging van een tribunaal. Voor een tribunaal komen betekent dat u jarenlang mag uitleggen waarom u sommige dingen gedaan hebt. Geen waan van de dag of kijkcijfers. Niet bezig met zetelwinst of functies elders.
Heerlijk jarenlang alle dossiers uitpluizen die helder maken waarom u deed wat u deed. 
Dus klap in de handen als u deze term weer hoort. Uw tijd komt.

Hogerop

Afgelopen weekend klom er een man in de toren van onze kerk. Eigenlijk in de steiger die naast de toren staat om alles nog eens goed in de verf te zetten. De steiger reikt tot aan de bovenste koepel. Volgens mijn buurman zit je dan 68 meter hoog.
In het nieuws werd wat gezegd over een verwarde man. Op social media werd er verteld dat het om een Afghaanse vluchteling zou gaan.
Ik klikte op een filmpje en zat even later op Dumpert waar de beste man gestoord werd genoemd. 

Wat het helemaal bizar maakte, was dat degene die op deze site het hardst riep: 'Springen!' de meeste likes kreeg. In die twee minuten die ik op dit medium zat, las ik pagina naar pagina met oproepen om te springen. Dit vergezeld met scheldwoorden. 
Het hele weekend hier een beetje over nagedacht. Ik snapte het niet. Ja, ergens weet ik dat jonge gastjes wel eens wat onbesuisds zeggen. Maar hier was alles doordrenkt van een ophitsende sfeer.
Het voelde of iedereen stond te hopen dat de bewuste man zou springen. En teleurgesteld was dat dit niet gebeurde.
Ik heb me afgevraagd waar het fout is gegaan. Waar zijn we de weg zo kwijt geraakt dat we de ellende van een ander zien als een vermaak? Het voelt goedkoop om de schuld neer te leggen bij computergames of Netflix. 
Het voelt ook onjuist om te zeggen dat we alles toegelaten hebben. Het juiste antwoord heb ik hier niet op. 

Ik las dat er gezegd werd dat we een hoger hek om de steiger bij de kerk moeten zetten. Dan had die man niet naar boven gekund. Misschien is het simpeler. Misschien moeten we een grotere deur in de kerk maken. Om vervolgens te hopen dat deze man de hemel binnen had kunnen vinden in plaats van op 68 meter hoogte.

Dankdag

Vandaag ben ik dankbaar. Voor leven en voor de wereld. Voor alles wat groeit en bloeit. Als het hier herfst is, ontluiken aan de andere kant van de wereld de bloemen, bomen en de struiken. 

Ik ben dankbaar voor wat in liefde en vrede om mij heen beweegt. Voor waar ik liefde mag ontvangen en daar waar ik ze mag geven.  
Dankbaar dat ik als mens altijd mag blijven zoeken naar verbinding. Ook, en misschien wel juist, daar waar het schuurt en ingewikkeld is. Dankbaar voor mensen die me wijzen op mijn tekortkomingen. Ze geven me nog meer reden om naar de juiste taal te zoeken om te bereiken.
Dankbaar dat ik een heel alfabet tot mijn beschikking heb. Om woorden te vormen die raken. En tegelijk dankbaar dat ik met diezelfde letters ook sorry kan zeggen. Daar waar raken kwetsen werd. 

Dankbaar dat ik als mens meer ben dan een klomp cellen. Dankbaar dat ik keuzes heb. Dat verandering altijd kan. Dankbaar dat verandering altijd bij mijzelf begint. Ik hoef nergens op te wachten. Dankbaar dat ik niet hoef te slagen om te volharden. Dankbaar dat ik niets en niemand hoef te oordelen. Dankbaar dat mildheid een bron is die nooit opdroogt. Dankbaar dat vergeving iets is dat zowel groeit als je het weggeeft als wanneer je het ontvangt.

Dankbaar dat ik elke dag opnieuw weer mag geloven in een groter iets. Voor mij is dat Jezus. Als grote voorbeeld en als mijn redder. 
Heel veel reden tot dankbaarheid om te weten dat er iemand is die veel groter is dan ik. Die mij ziet en kent in alles. Niet alleen in mijn succes maar veel meer nog in mijn falen. 
Dankbaar dat ik in mijn diepste wezen altijd vrij ben. Op de bodem van mijn hart liggen geloof, hoop en liefde altijd te wachten om in vrede alle ruimte te geven en te ontvangen.

Buitengesloten Onder Protest

Misschien kunnen we elkaar niet meer bereiken. Zijn er te veel en te grote verschillen.
Links en rechts hoor ik wel wat mensen die bereid zijn om POP, een prikker onder protest, te worden.
Met als enige intentie om de andere kant te bereiken. In verbinding te blijven met een volksdeel dat steeds minder begrip lijkt te hebben voor degenen die tegen vaccineren zijn. Dan is het fijn om te kunnen laten zien dat je het wel doet, maar onder protest. 

Daarnaast zijn er nogal wat mensen die er niet over piekeren om zich te laten vaccineren. Ook zij offeren heel wat op. Steeds meer worden zij buitengesloten.

Maar toch is er iets dat alle groepen met elkaar kan verbinden. Het protest namelijk. Daar kunnen we elkaar vinden.
Jij als Popper; want je prikt wel, maar je doet dit onder protest. Je deelt nog steeds de zienswijze van de niet-prikkers. En draagt deze uit.

En de niet-prikkers? Die worden BOP; Buitengesloten Onder Protest.
Wat als we nu allemaal een armbandje omdoen? Niet om voor of tegen te zijn. Maar om elkaar te zien. In datgene wat je verbindt. Het protest.
Blijft een groepje mensen over. Dat zijn de mensen die voor prikken zijn en achter alle dwangmaatregelen staan. Voor hen heb ik een armbandje met DOP erop. Dat zijn dan de Dragers Onder Protest. Die zijn gewoon tegen het bandje zelf. Maar dragen deze wel. Omdat we allemaal mensjes zijn die er wat van proberen te maken. Laten we dat samen doen.

Prikker Onder Protest

 

Net als iedereen zie ik dat de tweedeling in onze maatschappij toeneemt. Wat we ook doen of zeggen, het schijnt niet te helpen. Voor- en tegenstanders vechten elkaar de tent uit en het grote midden lijkt niet te bestaan. Of het is een zwijgend midden maar zelfs dan kan ik me afvragen in hoeverre dat helpt om de eenheid te bewaren. Of opnieuw te vinden.
Maar misschien is er een oplossing. Ik ben benieuwd wat jij er van vindt. Ik neem aan dat je het me me eens bent dat de ander overtuigen van mijn of jouw gelijk niet echt vruchtbaar geweest is tot nu toe.
Hoe dan ook hebben we twee kampen. De gevaccineerden, al dan niet matig of juist stellig in hun overtuiging dat iedereen dit zou moeten doen. En de niet-gevaccineerden, die ook al dan niet matig of juist stellig zijn in het verdedigen van hun keuze.
De oplossing is misschien simpel. De mensen die een vaccin hebben genomen kunnen niet terug. Wat als de andere groep zich laat vaccineren onder protest? Ho, wacht even voor u begint te roepen.
We hebben tot nu toe het vaccin geweigerd omdat we van mening waren dat we als individu en als samenleving beter af waren zonder.  Dat kan nog steeds je overtuiging zijn. Maar wordt de schade als gevolg van de tweedeling niet groter? Worden we niet nog individueler en nog meer tegen elkaar opgezet? 
Wat heb ik aan een gezond (in mijn perceptie een onbespoten) lijf als de hele wereld elkaar in de haren vliegt?
Wat te doen met die QRcode? En de gevreesde gevolgen ervan? Volgens mij kan ik me onder protest laten prikken en die QR-code weigeren of niet gebruiken. Ik moet niet persé naar een restaurant of een instelling waar men anderen uitsluit. 
Wat als we elf-elf uitroepen tot de POP-dag. De dag dat we ons laten prikken onder protest. En ja misschien ondervinden we daar schade aan. In een mooi oud boek staat dat je aan iemand die je een kledingstuk vraagt er twee moet geven. Of iemand die wil dat je een mijl met hem meeloopt er twee gaat?
Wat als we het gewoon doen? Niet omdat het zo gezond is voor ons. Maar omdat het misschien de vrede wat terugbrengt?  

Optellen

Na een mooi en rustig weekend heb ik besloten dat ik het gewoon ga vragen. Omdat ik het zelf niet weet. En wat ik zelf ook onderzoek, veel wijzer word ik niet. Ruim een half jaar geleden had ik Covid-19. Vrij heftig zelfs. Halverwege kwam er zelfs nog een dokter aan te pas.
Hoe dan ook; uiteindelijk genezen en geen restverschijnselen overgehouden. Nou ja dat laatste weet ik niet zeker. Als ik nu een keer moe ben, denk ik echt wel eens: het zal toch niet hé?
Twee weken geleden is mijn herstelbewijs verlopen. Los van het verhaal dat het raar voelt om kerngezond van de één op de andere dag niet meer overal in te mogen, sta ik voor een dilemma.
Waar ik ook zoek, blijkt dat natuurlijke afweerstoffen, aangemaakt tijdens mijn ziekzijn, vele malen beter helpen dan welk vaccin ook. 

Daarnaast lees ik dat een vaccin nemen na zelf corona gehad te hebben juist je natuurlijk opgebouwde antistoffen afbreekt. Wat te doen?

Ik ben gaan kijken wat de overheid zegt. Dat zijn de mensen die het weten. Op de vraag hoeveel ongevaccineerde mensen er in het ziekenhuis liggen, zegt de overheid het niet te weten.  

Ondanks dat er links en rechts van alles wordt geroepen zeggen zowel overheid als ziekenhuizen dit op hun eigen sites. Ziekenhuizen vragen het namelijk niet na. 

Dan maar eens kijken hoeveel plek er is, mocht ik onverhoopt toch die kant op moeten. Nu kijk ik daar wel van op. De laatste tien jaar zijn we terug gegaan van ongeveer vijftigduizend naar een veertigduizend bedden. Elk jaar tellen we ze.

Nou ja tot twee jaar terug. Sinds er Covid heerst, staat er op de site van het Ministerie van Volksgezondheid dat ziekenhuisbedden moeilijk geteld kunnen worden omdat de definitie nogal verschilt. Sorry, nou breekt me de klomp.

Weet u, ik ben nogal in ziekenhuizen geweest de afgelopen jaren; zo'n bed herken je meteen. Iets met stangen, buizen, gekke plastic planken aan de zijkant en enge slangen er omheen. Geef mij een maandje en ik tel alle bedden in de ruim driehonderd ziekenhuizen. 

Ergens begrijp ik het wel dat cijfers achterwege gelaten worden. Voordat je het weet begint iemand te roepen: 'Hey achthonderd patiënten op veertigduizend bedden, dat zijn twee corona-patiënten op honderd bedden. En nog geen drie patiënten per ziekenhuis.'

Sorry overheid, ik val u niet hard, crises die maar niet stoppen en een pandemie die ook doorgaat als u op reces bent. Ik begrijp het best. 

Maar wie helpt mij nu uit de brand? Zie ik wat over het hoofd? Tel ik verkeerd? Waar gaat het met mijn rekensommen mis? Ik wil tenslotte niet de dupe worden van een optelaffaire

QR-zegen

Nog een paar jaar zelf wat aanmodderen en dan is het klaar. Hoef ik geen keuzes meer te maken en wordt het allemaal voor me geregeld. Net zoals het nu al een beetje gebeurt. Met bijkomende voordelen. 
Ondanks dat ik corona heb gehad, bleken vorige week van de één op de andere dag al mijn antistoffen verdwenen en gaf mijn QR-app geen groen vinkje meer. De meeste horecagelegenheden mag ik niet meer in. 

Degenen die me kennen, begrijpen hoeveel tijd ik nu overhoud. 
En het wordt nog mooier. Ik wil graag sporten maar dat lukt niet altijd. Daarnaast wil ik niet zo graag aan het fastfood zitten. Mijn werk gebruik ik vaak als een excuus om niet te sporten en per ongeluk toch in een drive-in terecht te komen. Nog even en dat is van de baan. Dat QR-dinges op mijn telefoon gaan ze koppelen aan mijn stappenteller en ziedaar; pas na vijftienduizend stappen krijg ik een groen vinkje waarmee de slagboom voor de Mac opengaat. Supervet!

Dat is nog niet alles. Ik mag pas benzine tanken (nou ja diesel in mijn geval) nadat ik aan een aantal sociale verplichtingen heb voldaan. In China werkt dat al perfect. Iedereen bezoekt als een malle zijn schoonfamilie om vervolgens kilometertegoed op zijn app te krijgen om zo ver mogelijk van diezelfde familie op vakantie te gaan. Best gaaf zo'n systeem.

Belastingen en boetes gaan ook verdwijnen. Samen met het alles wat op geld lijkt. Ik krijg punten en bij een overtreding gewoon minder punten. Van de punten die ik wel krijg kan ik mooie dingen kopen. Ik moet wel kopen natuurlijk. De handel gaat door. 

De boom in met de diaconie!

Hollend kom ik langs een gehavende boom aan de rand van de stad. Iets verderop staan zijn soortgenoten in groepsverband.
Zelf ben ik in gedachten bezig met de lezing die ik een paar uur later ga geven. Een verhaal over diaconaat. Een mooi oud woord voor omzien naar elkaar. Net voor mijn renrondje ben ik naar de kerk gegaan. Voor de al klaarstaande, nu nog lege, stoelen heb ik mij een moment de avond ingevoeld.
Het is fijn om de energie van zo'n bijeenkomst al wat in te ademen. Nadat ik me vergewist heb van de werking van geluids-, en beeldapparatuur ben ik gegaan.
Om nog even een rondje hard te lopen, mijn laatste gedachten te ordenen en met  voldoende verse zuurstof de avond in te gaan.
Achter de mij opgevallen boom zijn aannemers druk bezig een nieuwe, tijdelijke, woonwijk uit de grond te stampen. Aan de vlaggen en de heen en weer lopende pakken, voorzien van bouwhelmen, te zien is er sprake van een officieel moment. 
Mijn boom maakt het op afstand mee. Hij heeft het zwaar te verduren gehad zo te zien. Er zijn een soort rubberen banden gespannen om hem vast te houden. Daarnaast is hij helemaal gekortwiekt. Waarschijnlijk om energie te sparen, zodat er geen levenssappen naar uiteinden van takken en al bijna vallende bladeren gaan. Alles concentreert zich op het levensbehoud van dit moment. 
Ik vraag me af wat hem uiteindelijk zo gemaakt heeft. De langsrazende auto's en scooters heeft ie jaren overleefd. Ook de optrekkende of juist afremmende treinen vlak achter hem, hebben hem nooit gedeerd. De huizen tegenover hem heeft ie blijkbaar geen last van gehad. De school en het verzorgingshuis dichtbij, met het nodige leven of soms het gebrek eraan, heeft hij aangekund. 
Is het de oplevende bedrijvigheid van de nieuwbouw om hem geweest? Het gestamp en getril van machines? Of zat er gewoon wat zieks in zijn genen? Is de afzondering van zijn broers en zussen iets verderop hem fataal geworden? Wie het weet mag het zeggen.
Ik word blij van de boomverzorger die hem gewoon heeft laten staan. Wel de aandacht gegeven met de juiste middelen om hem straks in het nieuwe voorjaar weer zelfstandig zijn gang te laten gaan. Deze man of vrouw heeft de boom aan alle kanten bekeken en voor nu, misschien wel wat onder protest, weggehaald wat in de weg zat. Zodat ook deze boom ooit in vol gejuich zijn bloei kan vieren.
Met een blij gevoel ren ik mijn rondje uit. Ik ben er klaar voor. Ik hoef vanavond alleen maar te zeggen dat diaconaat takkenwerk is. 

Koning , keizer, admiraal

Die dag, zo'n anderhalf jaar geleden, vergeet ik nooit weer. Ik stapte het huis binnen, althans dat probeerde ik. De deur ging moeilijk open maar na wat harder duwen, lukte het me. Aan de andere kant hoorde ik een zacht schuivend geluid alsof ik een niet al te groot beest op kousenvoeten, van zijn plek verschoof.
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag. De hele gang was volgepakt met wc-papier. Ik keek mijn ogen uit bij het ontwaren van torenhoge stapels met pakken van zes, twaalf of zelfs zesendertig rollen. 
Nadat ik mij een weg gebaand had door deze papieren versperring van mijn normale doorloop, kwam ik in de keuken terecht. Ook daar, tegenover het gasfornuis, alleen maar toiletpapier. Mijn weg voortgezet naar de woonkamer; hetzelfde verhaal. Waar ik ook kwam, alles was volgestouwd met enkel-, dubbel- of zelfs driedubbellaags papier. 
Onderweg naar boven trof ik op de overloop 'grof geschuurd' en 'extra-zacht' gebroederlijk naast elkaar aan.
Helemaal boven trof ik twee huisgenoten aan. Badend in het zweet maar met een uiterst tevreden uitstraling legden ze de laatste hand aan een extra muur van papieren rollen.
Voordat ik ook maar iets kon zeggen, kreeg ik te horen: 'Zo we hebben het gered, wij hebben voorlopig geen last.'

Dit werd gevolgd door een triomfantelijk: 'Ja en zo te zien was dit het laatste'