Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Meedoen

Waarom worden mensen die vraagtekens zetten bij het huidige beleid onverantwoordelijk genoemd? Zeg je dan dat je niet langer mee doet? Betekent dit dat er een groep is die wel meedoet? Of ligt het probleem dieper? Legt dit virus de tweedeling in onze maatschappij bloot? Waarbij de één koste wat kost het gewende normaal wil handhaven. Leven vooral maakbaar moet zijn. Desnoods met strenge regels alles lam leggen zodat we, als straks het vaccin er is, we weer verder kunnen waar we gebleven waren? Met wat schade aan de samenleving en de economie. Best gek trouwens dat we deze twee dingen altijd apart van elkaar noemen. En denkt de ander vooral dat deze pandemie onvermijdelijk was. Dat ie er aan stond te komen. Voor de christelijke lezers een tweeduizend jaar oude voorspelling uit de Bijbel die uitkomt. En voor de niet-christelijke lezers een evolutioniar gebeuren waarbij de aarde zichzelf opschoont. En misschien is dit allebei hetzelfde. Hoe dan ook; kan het zijn dat er mensen zijn die zic...

Bless the Lord my soul

Bless The Lord De meeste dagen zag ik de zon schitterend opkomen en vlammend ondergaan. Ik postte er wat foto's van op Insta. Iemand reageerde met een prachtige tekst. Dezelfde avond zocht ik het liedje erbij en luisterde het. Aan het eind van een roerig weekje raakt me dit lied nog steeds. Zoveel warmte, zachtheid en omarming. Over een zon die opkomt met tienduizend redenen tot dankbaarheid. Als de dag aanbreekt waar krachten minder worden. Blijven zingen wanneer de avond  valt. De passie die blijft. Geloof verdwijnt, hoop gaat weg, liefde is eeuwig. Ik neem een besluit. Ik zal blijven zingen. Tienduizend jaar tot in eeuwigheid.  https://www.youtube.com/watch?v=2KaHr_5U9Cg&ab_channel=MattRedman-Topic 

Nacht

  Bijna herfst schemert Avondduister donkert vroeg geen hand voor ogen        

Hemel

Waar zomerzon komt en herfstblad stilletjes gaat vallen woorden dood. Haiku, vijf september 2020

De vrouw in het geel

Deze foto is genomen in Den Haag; het centrum van de politieke macht. De vrouw in het geel intrigeert me. Ik weet dat ze demonstreert uit naam van een sociale beweging die zich bezig houdt met het klimaat en biodiversiteit. Daarnaast maakt deze club zich hard voor een burgerberaad. Al weet ik haar motieven, graag zou ik weten waar ze zwijgend naar kijkt, uitkijkt misschien wel. Voor mij is ze binnen een dag uitgegroeid tot een symbool van verwachting. Om haar een klein beetje te helpen, heb ik wat organisaties, instanties en groeperingen in kaart gebracht. - De politiek: Sorry mevrouw in het geel, verwacht hier niet teveel van. Zij zijn zich aan het inlezen. Soms zit de onderbouwing van een nieuwe maatregel in het hoofd van een enkele ambtenaar, die dan ook nog eens met vakantie is. Sowieso gaat onze regering de hele zomer dicht, crisis of niet. Hoe serieus kun je ze nemen? Als ze terugkomen zijn ze bezig met een minister naar huis te sturen. Omdat hij zijn moeder kuste. - Het onderwij...

Buiklanding

Zij belde mij en zei: 'Ik mis je'. Deze drie woorden voelde ik als eerste in mijn buik. Als een heerlijk bad waarin je onder een dikke laag schuim de hitte welkom heet nadat je uren nat en koud hebt rondgezworven. De woorden kwamen langs mijn hart voordat ze hoofd en hersens bereikten. Op het moment dat ik besefte dat ik pas een kwartier geleden was vertrokken, had de warmte zich al door heel mijn lichaam verspreid. 'Ik mis je'; een simpele zin die mooi en krachtig is in zijn eenvoud.   Je kunt ze uitspreken  zonder dat daar een bepaalde houding van de ander voor nodig is.   Natuurlijk voelt het goed als je iets soortgelijks terugkrijgt. Of weet dat een bepaald gevoel wederzijds is.  Het is niet echt bevorderlijk voor je relatie als een 'ik mis je', beantwoord wordt met een 'oh wat balen voor je, maar wees gerust; ik heb nog geen moment aan je gedacht'. Net zoals:' Ik hou van jou'. Magische woorden die aan betekenis winnen door ze uit te spreken ...

De dominee en het zachte eitje

Waar gezag verdwijnt, ontstaat ruimte. De meeste beroepen waarbij ooit sprake was van natuurlijk overwicht, hebben we uitgehold door onze zucht naar efficiëntie. Gecombineerd met een maatschappij die gericht is op autonomie, leidt dit tot een systeem waarbij we getraind worden in het op onszelf gericht zijn.  Dit brengt mooie dingen met zich mee zoals zelfontplooiing, aandacht voor minderheden en het controleren van macht. Het is fijn om zaken in twijfel te mogen trekken, mensen te kunnen bevragen op hun handelen en recht te hebben op zelfbeschikking.  De andere kant ervan is dat we hier knap in doorgeslagen zijn. En we doen er allemaal aan mee. De meester mag uitleggen waarom Annabel moet nablijven. Want moeder staat met de SUV aan het schoolhek en moet zo naar Pilates nadat Annabel is afgezet bij balletles. De dokter die een diagnose stelt zonder dat er garantie wordt gegeven op een vermindering van het ziektebeeld, wordt nog voordat de door hem voorgeschreven behandeling in...

Rustig in de kerk

Op deze zondagmorgen fiets ik naar mijn kerk. De kerk waar ik een beetje ambivalente houding mee ontwikkel. Waar ik in barre tijden de kerk juist zie als plaats van schuiling en troost, liepen we voorop om de deuren dicht te doen als antwoord op een crisis die zijn weerga niet kent. Ook toen de regels versoepeld werden kwam ik makkelijker het café dan de kerk binnen. Nu was dat in eerder stadium van mijn leven ook al eens het geval. Deze keer deed het zeer. Zo niet vanmorgen. Uiterst vriendelijk word ik welkom geheten door een steward die goedmoedig blijft zoeken in zijn digitale systeem en mij, na eindelijk mijn naam op de reserveringslijst gevonden te hebben, vriendelijk toegang verleent tot het Godsgebouw. Ondertussen maak ik een praatje met wat andere mensen die blij zijn vandaag naar de kerk te kunnen gaan. Voor het eerst sinds lange tijd, geven ze aan. Binnen word ik door een aardige buurman, hij zit bij mij op mijn buurtbijbelkring en is gastheer vanmorgen, nogmaals welkom gehet...

2084

Deel 1 Nummer 17823 stapte uit zijn ogli het heldere daglicht in. Boven de rand van wat ooit de stad was geweest kwam de zon tevoorschijn.  Zijn naaste buurman links, meneer 17822 had zijn slaapzak buiten aan het lijntje voor zijn eigen ogli gespannen. Net zoals twee ogli's verder, mevrouw 17820 dit had gedaan. Het was de 4e vandaag; dan waren alle even nummers aan de beurt om hun ogli te luchten. De armband van 17823 lichtte op en er klonk: 'Nog twee minuten voor start'.  Hij bukte zich en pakte zijn hardloopschoenen. Nadat hij ook zijn shirt en broek aangetrokken had, wachtte 17823 op de stem.  Het was fijn om deze voor te zijn. Het gaf een gevoel van vrijheid. Soms dacht hij glimlachend terug aan de verhalen van 14265; zijn vroegere opvoeder. Aan de tijd dat 14265 elke dag een uurtje met hem sprak via het scherm in de ogli. Hij wist nog dat deze hem vertelde over lang geleden toen mensen zelf konden kiezen. 'Start nu', klonk zijn armband.  Nummer 17823 keek naar ...

Roomser dan de paus

Gisteren liep ik een kerk binnen. Zoals bijna alle Katholieke kerken was deze open. In de afgelopen tijd ben ik vaker een roomse kerk binnengewandeld.  Ongehinderd door een welkomstcomité, of zoals die in de protestantse kerken vervangen zijn door beveiligers die je vragen of je aangemeld en/of ingeschreven bent.  Waarop, als dat niet het geval is, je in het slechtste geval de toegang geweigerd wordt, of in het beste geval je alsnog ingeschreven wordt.  Bij navraag daarover blijken die gegevens ergens in de cloud opgeslagen te worden. Niks bescherming persoonsgegevens of privacy-dingen. Als de christenvervolging ooit over West-Europa uitbarst kan men met één druk op de knop zien wie de kerk bezocht heeft. Best raar dat ik momenteel makkelijker een supermarkt dan mijn eigen kerk in kom. Maar gisteren was het anders. Ver in de Belgische Ardennen stond het kerkje midden in het dorp gewoon kerk te zijn. De deur was open, wel was het schaaltje dat gewoonlijk gevuld is met wijw...

Glashelder

Nu weet ik het zeker: Niets is blijvend. Dit heeft als voordeel dat er altijd niets is.

Als er vergeving is

Mijn God, Vandaag kom ik weer na lange tijd, in Uw gebouw Uit angst voor ziekt' en rouw bleef ik uit uw buurt o Heer. Ik dacht U te kunnen vinden op stream en beam mijn Heiland zocht in heide, bos en weiland tussen berk en eik en linden. Vergat U uren, dagen soms zelfs weken ik had mijn werk, de zaak en andere zorgen vandaag was zeker, niemand wist van morgen waar vastheid twijfel is gebleken. Leefde mijn leven, ik moest toch wat,  dronk en sliep en at. Nam en heb gegeven. Deuren in liefde open. Andere met haat en nijd zetten aan tot zinloze strijd. leeg weer weggelopen. Nu ben ik als een kind kan zelf de weg niet gaan. Klop dus nogmaals aan, hopend dat U mij vindt. Laat niet mijn mondgekapte stem zwijgend de lofzang stommen Iedereen rond de tafel drommen, wij op zoek naar Hem. U breekt het brood en reikt de wijn in eind'loos schuldvergevend mededogen Ik vraag met zond'omrande ogen laat mij met U samenzijn.