Een paar dagen nadat we mijn vrouw begroeven, schreef ik een verhaal. Over een man die met zijn overleden vrouw op reis gaat. Naar Duitsland. Haar urn staat op de passagiersstoel, keurig vastgezet met de autogordel. Voor de zekerheid heeft hij er ook nog een vest van haar omheen gelegd. Het is niet wat er werkelijk gebeurde. Herma ligt begraven, niet ergens in een urn naast mij in de auto. Toch is het verhaal voor een belangrijk deel waar. De plaatsen bestaan. De wegen, de steden en de bijzondere geschiedenissen die eraan verbonden zijn. Ook de herinneringen aan Duitsland zijn echt. Alleen de reis zelf heb ik verzonnen. En haar naam heb ik veranderd; in het verhaal is zij Hanna geworden. Misschien had ik daar, zo kort na haar begrafenis, behoefte aan. Om nog één keer samen op pad te gaan. Om haar ergens naartoe te brengen in plaats van voortdurend te moeten beseffen dat ze er niet meer was. Het verhaal kreeg de titel Thuiskomst . Een titel die pas aan het einde zijn betekenis kri...