arjan van essen

Soms begint een vroege Picnicshift met een klein gelukje. Mijn EPV, de 1217, stond vanmorgen zo keurig geparkeerd dat ik hem vanaf de kapstok al kon zien. Normaal loop ik eerst een halve wagenparkinventarisatie af. Nu was het liefde op het eerste gezicht. Door het glas. Onderweg bleek niet iedereen zo goed voorbereid. Wegopbrekingen, afgesloten straten en omleidingen. Gelukkig trof ik een vriendelijke Oekraïense verkeersregelaar die mij toch doorliet. Een lieve klant gaf me een kartonnen bekertje koffie mee. Op de terugweg ontdekte ik in een weiland een bord met mijn naam erop. Erboven wapperde de Nederlandse vlag die ook nog eens ondersteboven hing. Wat verderop stond de politie. Of ik de ventweg ook wist te vinden. Ze hebben me daar heel fijn bij geholpen. Mijn accu naderde inmiddels een niveau waarop je liever niet meer naar het dashboard kijkt. Maar ik redde het. Alle boodschappen bezorgd, alle klanten tevreden en keurig op tijd terug op de hub.

  Twee dagen Parijs en dan maandagochtend weer mijn EPV in. De zon komt prachtig op boven de stad. Ik bezorg in flatgebouwen, loop over gaanderijen en door kelders waar de nieuwe dag voorlopig nog niet is doorgedrongen. Bij een voordeur tref ik een compleet huishouden in bedrijf. Een mevrouw staat met haar telefoon aan haar oor. Klantenservice, begrijp ik. Ergens is iets misgegaan en degene aan de andere kant krijgt dat uitgelegd. Ze probeert beleefd te blijven. ‘Ja, dat begrijp ik. Maar dat is dus precies wat ik bedoel.’ Ondertussen moeten drie kinderen naar school. Jassen aan, schooltassen om, schoudertassen mee. Er wordt iets gezocht wat blijkbaar vijf minuten geleden nog gewoon ergens lag. Ik sta met de boodschappen voor de deur. ‘Nee, daar blijven!’ Ik blijf staan. ‘Sorry hoor,’ zegt ze tegen mij. ‘Geeft niks,’ mompel ik terug, terwijl ik bedenk dat iedereen wel eens op maandagochtend kortaf is. ‘Nee, niet doen!’ Ik doe niets. Aan de telefoon legt ze opnieuw uit dat ze heus b...

  Vandaag rijd ik weer van deur naar deur. Boodschappen uit het krat pakken. Of hele kratten op het steekkarretje. Aanbellen, glimlachen, soms een paar woorden en weer verder. Het is prettig werk. Lekker overzichtelijk en niemand vraagt waar ik over een jaar ben. Alleen of ik alles op de deurmat wil zetten. Of op het aanrecht in de keuken. Soms is er ineens iets moois langs de route. Een kerk die al eeuwen lijkt te weten dat mensen komen en soms ook weer afscheid nemen. Gemetselde stenen waar jaren van lief en leed in zijn opgeslagen. Even later verdwijn ik tussen honderden appartementen en evenzoveel levens. Mensen zitten zwijgend achter schermen, koken eten en maken ruzie. Of ze lachen en hebben plezier. Ik zet hun boodschappen neer en vertrek weer. Dat past me op dit moment. Aan het einde van de dag wordt het landschap leger. De zon zakt en ik ben moe. Niet alleen van het tillen en het rijden. Er zijn dagen waarop ik graag vooruitkijk en bijna geloof dat ik opnieuw kan beginnen....

Vanmiddag val ik in voor een collega. Niet in Gouda, maar vanuit de Picnic-hub in de Spaanse Polder. Mijn route slingert door Katendrecht, over de Erasmusbrug en de binnenstad in. Langs het Fotomuseum, Hotel New York en de SS Rotterdam. Bijna overal ligt wel een herinnering. Sommige nog vers, andere al jaren oud. Grappig hoe een stad dat bewaart, zonder dat je het haar gevraagd hebt. Toch ben ik vandaag geen bezoeker. Ook geen inwoner. Eerder een toerist met een Picnicbusje. Ik kom op de mooiste plekken, hoef nergens in de rij te staan, betaal geen parkeergeld en blijf nooit lang. Boodschappen afgeven, een glimlach en weer door. Misschien is dat wel de mooiste manier van reizen. Niet om ergens te blijven, maar om steeds even onderdeel te zijn van een plek. Lang genoeg om haar te herkennen, te kort om eraan vast te zitten. En eerlijk gezegd, die manier van onderweg zijn, past me eigenlijk best.

De zon zakt, trekt zich terug uit alles wat was. Water slikt het vallend licht. De laatste boodschappen staan in een keuken die ik niet ken. Ik rijd naar huis. Stemmen sterven, andere klinken luider. Riet weet alles en ik heb geen idee. De einder wenkt en lokt en spreekt van dromen gewild en ongewild. Deze avond komt nooit meer.

  Afgelopen weekend stond ik iets na zeven uur 's morgens bij mijn eerste Picnic-klant. Ik zei dat ik bewondering had voor mensen die op zaterdag zo vroeg al wakker waren. Hij glimlachte flauwtjes. Aan allebei zijn benen hing een peuter. Een derde kind stond iets verderop in de gang. Zonder iets te zeggen keek hij me even aan, knikte bijna onmerkbaar naar de kinderen en verzuchtte: 'Kinderen, hè.' Ik lachte en liep terug naar mijn wagentje. Onderweg bedacht ik dat we allebei gelijk hadden. Ik zag iemand die al vroeg uit de veren was. Hij zag vooral een korte onderbreking in een nacht die waarschijnlijk veel te kort was geweest. Twee verhalen. Dezelfde werkelijkheid. Die gedachte bleef bij me. Ook mijn berichten op deze plek worden verschillend gelezen. Sommigen vinden er hoop of herkenning in. Anderen ervaren er juist pijn bij. Dat begrijp ik. Mijn woorden landen niet in een leegte. Ze komen ook terecht bij mensen die door mijn handelen zijn geraakt. Voor hen kan een berich...