Er zijn plaatsen waar het woord liefde zo vaak klinkt dat je zou verwachten dat het er inmiddels in de muren is getrokken. Waar vergeving wordt bezongen en barmhartigheid bijna wekelijks op de agenda staat. Plaatsen waar mensen samenkomen omdat ze geloven dat niemand het alleen hoeft te doen. En toch kun je je juist daar soms behoorlijk eenzaam voelen. Misschien is dat wel het ingewikkelde van geloven. We spreken gemakkelijk over grote dingen, maar zodra ze dichtbij komen, blijken ze veel minder eenvoudig. Zeker wanneer er sprake is van schuld, beschadigd vertrouwen en teleurstelling. Dan schieten woorden tekort en weten mensen soms niet goed hoe ze zich moeten gedragen. Ik vermoed dat ik zelf niet anders zou zijn. Ik denk weleens aan de verloren zoon uit de gelijkenis. Die mag terugkomen, krijgt een mantel om zijn schouders en er wordt zelfs een feestmaal aangericht. Maar in het echte leven gaat dat allemaal wat minder vanzelfsprekend. Daar zijn ook mensen die verdriet hebben, boos zi...