Ik loop over een lange laan richting het bos. Aan weerszijden staan essen, hoge bomen waarvan het blad inmiddels behoorlijk is uitgedund. De herfst heeft er flink huisgehouden. Onder mijn schoenen kraakt het gevallen blad. Een aangenaam geluid, zolang je er niet over nadenkt. Verderop zie ik een paard met een ruiter. Het dier heeft er duidelijk geen zin in. Waarin precies niet, is me niet duidelijk, maar de ruiter en het paard verschillen nogal van mening over de te volgen route. Het paard bokt, gooit zijn hoofd achterover en steigert. De ruiter weet ternauwernood in het zadel te blijven. ‘Fucking bastard! Stop it! STOP IT!’ Het paard laat zich niet overtuigen. Het draait een halve slag, zet zijn voorbenen stevig neer en gooit zijn achterwerk omhoog. De ruiter scheldt opnieuw. In het Engels, wat de situatie een enigszins internationaal karakter geeft. Ik blijf staan. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik weinig behoefte heb om tussen een opstandig paard en een boze Engelsman terecht te...