arjan van essen

Waar ik met allen ben lief en liefdes bij elkaar, troost mij het feest van Pinksteren. Waar ik in vuur en vlam te overtuigd van daken schreeuw, troost mij het feest van Pinksteren. Waar ik gedreven het hele huis vervul, troost mij het feest van Pinksteren. Waar ik onverstaanbaar voor veel mensen spreek, troost mij het feest van Pinksteren. Al die andere dagen waar ik niet aanwezig ben, vuur gedoofd en licht verstoken, windstil verstomd mij niets beroerd, geen troost in taal mij kan bereiken. Daar hoort mijn oor het zoet gefluister in het suizen van een zachte stilte, woorden van eeuwige liefde spreken, ik als brandend braambos niet verteer.

Met de woorden van deze titel begon Daniël zijn toespraak tegen een regeerder die hem dood probeerde te maken.   De meerderheid van onze bevolking stemde voor de nieuwe regering. Blijkbaar heeft de oude regering, die ooit een meerderheid had, niet helemaal gebracht waarop men hoopte. Vervolgens komt dan die nieuwe regering met haar plannen naar buiten. Geen nieuwe bedenksels maar ideeën gestoeld op gedachten en uitspraken die al in een vroeger stadium bekend waren. Daarnaast moet water bij de wijn gedaan worden omdat een coalitie nodig is voor een meerderheid. Vandaag is het zover dat de vier regeringspartijen hun plannen wereldkundig maken. Wat doen we? Wensen we hen succes? Proberen we in verbinding te blijven door elementen op te zoeken die een felicitatie waard zijn?  Neem nou dat eigen risico dat omlaag gaat. Gelijk kopt een landelijk dagblad dat de gezonde Nederlander de prijs gaat betalen. Laat dat nou net zijn wat we met ons allen wilden. Je hoeft geen christ...

Op weg naar de bakker voor croissants en wat oerbrood, steek ik het plein voor onze deur over. Zelfs op dit vroege uur staan er groepjes mensen, meest mannen, met halve liters bier in de hand. Op een enkeling na, die een heupflesje vast heeft. Van die laatste, sommige van zilver, heb ik hier in een paar dagen meer gezien dan in de afgelopen jaren bij elkaar.  Eergisteren had ik nog een excuus voor hen; toen was het vaderdag. En na ik begrepen heb, is dat in Duitsland, net als in België, de gevaarlijkste dag van het jaar.  Statistisch gezien is het de dag van het jaar met de meeste kans op een ongeluk. Vaderdag betekent hier niet zozeer de nadruk leggen op jouw vaderschap maar meer met vrienden de kroeg in duiken en een excuus hebben om ladderzat thuis te komen.  Die dag is nu voorbij en het pleinbeeld is hetzelfde. Nu zit ik niet in de sjiekste wijk van Keulen maar ook niet echt in een afbraakbuurt.  We huren het huis van een beroemde en welgestelde, operazanger die ...

  Dat is het thema in de prachtige uitvoering van Monteverdi's laatste geschreven opera ; de kroning van Poppea. Gezien mijn gebrek kennis op dit gebied, zal ik me niet wagen aan een inhoudelijke muzikale beschrijving van het virtuose samenspel tussen orkest en zangers. Ondanks dat ik in het midden op de eerste rij een prachtig gezicht heb op en in de orkestbak. Aan de rechterkant staan de cello's, contrabassen en de harp. Aangevuld met een paar instrumenten die er uit zien als grote luiten. Op de harpiste na allemaal mannen aan die kant Aan de linkerkant zitten een stuk of zes violisten waar er ook twee of drie soorten van waren. Helemaal achteraan links zitten twee fluitistes die verschillende fluiten bespelen. Deze kant wordt grotendeels door vrouwen bevolkt.  In het midden, recht voor mij, zit de dirigent die zelf een soort spinet bespeelt. Tegenover hem staat nog een spinet en een kistorgel. Deze worden bespeeld door de enige mens in de orkestbak die steeds van plaats wis...

Als ik de deur achter me dicht trek en het pleintje voor ons tijdelijke verblijf oversteek, vang ik de eerste zachte zonnestralen op. Ze worden getemperd door een ochtendmist die vaag door de straat nevelt. Het voelt te fris voor een rustig inlopen; ik zet het gelijk op een hollen. Na een paar straten en nog een pleintje ontwaar ik de Mülheimer Brücke, de noordelijkste brug over de Rijn, de rivier die dwars door de stad meandert. Rennend steek ik de brug over en net voor dat het wegdek overgaat in gewone weg zonder brug te zijn, daal ik een trap aan de zijkant af. Zo ergens tijdens een rondje hardlopen een trap pakken, levert altijd een plezierig pijnlijk gevoel in mijn kuiten op.  Nu doe ik het niet alleen daarvoor maar ik zoek de Rijnoever die hier zonder kademuur of wat dan ook, overgaat in een stuk niemandsland vol gras en bomen. Even later klotst het eerste water over mijn schoenen. In de verte zie ik de laatste bocht van de rivier die hier, de stad uit haar tocht voortzet ric...

  Biddag Mijn God ik wil u bidden voor gewas en arbeid. Ik bid dat uw gewasbescherming wat minder giftig is dan de mijne. Ik bid dat uw afstand tot de arbeidsmarkt wat genadiger is dan hoe ik die beleef. Tegelijk bid ik voor de wereld om mij heen; Jood en Palestijn weer even vriendjes zijn. Ook bid ik voor Rus en Oekraien; een wapenstilstand heel misschien? En wanneer komt die kogel door de kerk waardoor ik weer zicht krijg op het buitenwerk? Ook bid ik u voor bestuur van stad en land in 't komend jaar wat minder mensen aan de kant? Als laatste bid ik voor mijzelf en mensen om mij heen dat zelfs als netflix en de kabel ons begeven, schenk ons gemoedsrust, doe ons leven.

   Waar nu de winter weert, de kale boombast huilt, weg waar niemand schuilt, wat was, wil niet verteerd. Wit licht bescheen de rug maakte kleur nog lichter. Voordeel van de dichter; in ogenblik, jaren terug.