Van de weersomstuit merk ik dat ik het zelf soms ook lastig vind. Dan rijd ik liever een Picnic-rit een paar dorpen verderop dan in Gouda. Terwijl ik juist een zwak heb voor mijn eigen stad en de mensen die er wonen.
Vanmorgen draaide de was. Ik bakte pannenkoeken omdat Lydia jarig is. We aten ze en gaven cadeautjes en reden samen naar het graf waar we oude bloemen vervingen door verse. Vanmiddag haar verjaardag in een park in Rotterdam. Vanavond stap ik weer in mijn Picnic-vrachtwagentje.
Als ik deze dag een jaar geleden had moeten bedenken, was ik er waarschijnlijk niet blij van geworden. Nu word ik dat wel. Natuurlijk moet er nog veel geregeld worden. Ik weet niet precies hoe de komende jaren eruitzien.
Maar de zee is anders geworden. Ik hoef niet meer voortdurend mijn hoofd boven water te houden. Langzaam verandert de branding in grint en schelpen. Nog steeds scherp onder mijn voeten, maar ik kan weer lopen. Misschien zit daar wel het verschil.
Voor de mensen om me heen is mijn verhaal nog steeds een opeenstapeling van verdriet, verlies en ontregeling. Voor mij voelt het, hoe vreemd dat misschien ook klinkt, ook als rust. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik eindelijk niet meer hoef vol te houden dat het goed gaat.
Het leven groeit niet over het verdriet heen. Het groeit eromheen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten