Eén nul

Gisteren kreeg ik mijn eerste fooi bij Picnic. Een euro. De bezorginstructies waren kort: 'Klant is op leeftijd. Woont op de elfde verdieping. Even wachten met aanbellen. Boodschappen graag op het aanrecht.'

De lift kwam snel en er liep nergens iemand in de weg. Bezorger worden tijdens wereldkampioenschappen heeft echt voordelen.

Op de galerij had ik een prachtig uitzicht over een oase van groen die zich ver buiten de stad uitstrekte tot aan de volgende stad.

Ze had de deur al open toen ik boven kwam. Ik zette de boodschappen binnen neer. Toen ik weer vertrok, drukte ze me een euromunt in de hand.

Ik heb in mijn leven veel grotere bedragen vastgehouden. Bonussen, meevallers, cadeaus en extra's. Toch voelde deze euro anders.

Terug in het busje keek ik nog eens naar de munt. Hij glom niet meer dan andere euromunten. Toch leek hij meer waard.