Achtentwintig jaar lang was er bijna altijd iemand die ergens op me wachtte. Niet als een huisvrouw achter het raam, zo waren wij niet. We hadden allebei ons eigen leven, ons eigen werk en onze eigen afspraken. Maar uiteindelijk kwamen we thuis. Er was een begroeting en een verhaal van de dag.
Nu is dat anders. Misschien vind ik bezorgen daarom wel gaaf. Achter iedere voordeur wacht iemand. Soms kijkt iemand al door het raam. Een andere keer hoor ik alleen voetstappen dichterbij komen. Ik bel aan en voor heel even vul ik een verwachting in.
Het zijn kleine ontmoetingen, vaak niet langer dan een minuut. Waarin het ook heerlijk is om gewoon vriendelijk en vrolijk te kunnen zijn. Even geen meelevende maar een blije ontvangende kant voelt fijn.
Juist nu merk ik hoe bijzonder het is om aan te komen op een plek waar iemand op je rekent. Zelfs al is het maar voor de boodschappen. Dat blijkt, onverwacht, ook een vorm van thuiskomen.
(Foto gisteravond genomen na de laatste bezorging)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten