Doorgaan naar hoofdcontent

Lichte hemel

Lichte hemel

Een beetje in de mineur fiets ik naar Open Kerk. Sinds twee weken zijn we weer open. Een plek waar iemand 's avonds even op adem kunt komen. Binnenlopen, moment van stilte, een kaarsje branden of een gesprekje met een vrijwilliger. Waar je tegen aan kunt praten en die eventueel met je bidt. 
Deze avond is het ons niet gelukt om twee vrijwilligers in te roosteren. Ik heb nog wel een oproepje op de groepsapp geplaatst, maar deze niet voorzien van woorden die de urgentie aangeven. Het feit dat we binnen twee weken al een avond dicht moeten, bezorgt me een gevoel van mislukking. Om in zo'n kort tijdsbestek al een nood-oproep te doen, voelt als falen. 
We zijn net van start gegaan en hebben gewisseld van gebouw. Van Sint-Jan naar Sint-Joost; allebei mooie kerkgebouwen met een eeuwenoude traditie. Zo'n opstart en wisseling veroorzaakt altijd wat deining en is denk ik de reden dat niet alle vrijwilligers gelijk staan te trappelen. 
Zelf kan ik deze avond niet en ben nu onderweg om alleen het bij de kerk behorende zaaltje open te maken voor een bijbelkring. Die heeft geen vrijwilliger nodig, ik hoef alleen de deur maar open te doen.
Het is ook niet zo erg om vanavond een keer geen Open Kerk te hebben, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik mijn fiets langs de gracht tegenover het Godshuis stal. Deze kerk zat een paar weken geleden ook gewoon dicht 's avonds.
Als ik me omdraai en naar de zijdeur, die van het zaaltje, loop, ontwaar ik een zittende gedaante voor de grote kerkdeur. Hij zit ineengedoken met zijn rug tegen de deur en zijn voeten op de trap.
Ik loop naar hem toe en begroet hem. Hij komt overeind en kijkt me aan.
'Hallo', zegt hij.
Voor me staat een man van middelbare leeftijd. Ik zie iemand die er wat vermoeid uitziet. Hij staat wat voorover met neerhangende schouders kijkt me vragend aan.
'U komt voor Open Kerk?'
'Ja, ik heb...' vervolgens hoor ik voor de gesloten deur in een paar minuten een korte versie van een ingewikkeld leven. Twee woorden die uit zijn verhaal naar voren komen zijn 'alleen' en 'moeilijk'. 
Na geluisterd te hebben, vertel ik hem dat Open Kerk dicht zit vanavond maar dat er wel een bijbelkring is. Bij het eerste zakken zijn schouders verder en bij het laatste komen ze weer omhoog. 
Even later komt de eerste van de kring aangefietst. Na hen aan elkaar voorgesteld te hebben, nodigt ze onze bezoeker uit om mee te doen met hen. 
Als ik de deur van het zaaltje geopend heb, fiets ik onder een lichte hemel terug. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

'Ik heb nog nooit een acht gehaald'

Een paar jaar geleden kwam een meisje aan het eind van de les naar mijn bureau.  Haar repetitie-blaadje in de hand.  Ze aarzelde en zei 'Klopt dit wel meneer?' 'Wat bedoel je Joke?' 'Nou, hier staat een acht.' 'Ja, zoals ik al zei, heel goed gedaan!' 'Maar ik heb nog nooit een acht gehaald.' Ik meende een traan te zien glinsteren.  Achteraf gezien was dit het moment dat ik de beslissing nam om me helemaal te richten op deze kinderen. Leerlingen die het vmbo volgen. En dan de kader-, of liever nog de basisberoepsgerichte leerweg. Mensen waarvan ik merk dat ze veel talenten hebben. Alleen niet op cognitief niveau. Leerlingen die de hele basisschooltijd doorgebracht hebben in de hoek van 'kan niet', 'wil niet', 'mag niet' en ten slotte 'durf niet'.  Ik weet dat ik chargeer, maar toch. Het gesprek met Joke was nog niet over. Nou ja, wel met haar maar niet met haar moeder. Die belde me 's avonds. ...

Morgen is het zondag

H et is zaterdag. Tussen twee Picnic-shifts heb ik pauze. Ik open de kerkapp. De orde van dienst voor morgen. Ik las hem donderdag al, maar nu komt de vraag dichterbij. Ga ik morgen? Elf jaar was ik diaken. Ik kende de mensen, de gebruiken en mijn plek. Ik hoorde erbij. Nu vraag ik me af waar ik zou gaan zitten. Achterin, zodat ik ongemerkt weer kan vertrekken? Of gewoon op mijn oude plek? Wie kom ik tegen? Wie maak ik met mijn aanwezigheid ongemakkelijk? En wat als iemand me juist hartelijk begroet? Weet ik daar wel raad mee? In 2018 maakte ik theater over mijn gokverslaving. Die lag toen ruim tien jaar achter me. Ik vertelde over schuld, schaamte en beschadigd vertrouwen. Mensen vonden het indrukwekkend. Vaak kreeg ik applaus.  Nu is er opnieuw een verhaal. Alleen zijn de gevolgen nog vers en wonen de gedupeerden niet ergens ver weg. Ze maken deel uit van mijn wereld. Schuld op afstand kan ontroeren. Schuld van dichtbij maakt ongemakkelijk.  Elf jaar lang sprak ik over barmh...

Het hindert wel.

Daar zit je dan. Het nieuwe jaar, net een paar weken oud. In de wachtkamer. De gezamenlijke wachtkamer van de afdeling orthopedie en de afdeling chirurgie. We hebben om 09.30 uur een afspraak met een chirurg. De mevrouw achter de balie, die de afspraak checkt en je aanmeldt, heeft al gezegd dat onze chirurg wat uitloopt. Dat 'onze' is ook wel speciaal. Waarom noemen we mensen die aan ons lichaam zitten ineens als een soort bezit? We hebben mijn kapper, mijn pedicure, mijn neuroloog en mijn oncoloog. Dat heb ik niet met de meneer of mevrouw achter de afdeling vleeswaren bij de supermarkt. En die zie ik vaker dan onze oncoloog. De meeste weken tenminste. Maar het wordt nog steeds niet mijn vleeswarenspecialist. Of bij de boekhandel, onze boekhandelaar. Trouwens met de dominee hebben we het weer wel. Onze dominee. Zal dan toch wel iets te maken hebben met de mate waarin men bezig is met ons welzijn. In het volgende uur dat we wachtend doorbrengen, zie ik nogal wat mensen binnenko...