donderdag 18 mei 2017

Heideveldje



Gracieus kwam vandaag
dat heideveldje,
hier een eind vandaan
maar nooit ver weg,
op mij af.
Raakte mij,
door haar schoonheid.
Nog meer, 
door wat rondom haar 
opbloeide.
Ze vulde, verwarmde.
Maakte blij en glanzend.
Nu nam ze ruimte 
Anders zou ik dwalen 
op en in dat veldje.
Uren, dagen 
een leven.
De heide voelen,
proeven, ruiken.
Samen leren,
dat elke maand
zijn charmes heeft.
Lachende lente,
huilende herfst. 
Ga heideveldje,
bloei als nooit tevoren.
Vind je heuvel,
die je laat kleuren.
Koester je leegtes,
vul ze niet allemaal.
Werp je zeven zonen,
als een krans om je heen.
Word het natuurwonder
dat je bent.
Al zal ik je niet betreden,
en zul jij niet kijken
ik zal je zien.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten